“คดีปริศนาไชน่าทาวน์?” ตี๋เหมิ่งมองเกาหลงอย่างสงสัย คล้ายกำลังถามว่านั่นคืออะไร
“อย่ามองผม ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปดูหนัง ยุ่งจะตายอยู่แล้ว” เกาหลงรินน้ำร้อนใส่ถ้วย ก่อนนั่งลงข้างตี๋เหมิ่งแล้วส่ายหน้า
“เรื่องนี้เกี่ยวกับการไขคดี หวังเป่าเฉียงเป็นคนแสดง เล่าถึงพ่อคนหนึ่งที่ต้องการแก้แค้นให้ลูกสาว เขาหลบเข้าไปในบ้านของผู้ตายเมื่อ 7 วันก่อน แล้วฆ่าผู้ตายในอีก 7 วันต่อมา ก่อนหนีออกไปโดยซ่อนตัวในกระเป๋าเดินทาง ที่ผมอยากจะบอกคือ ในเมื่อสืบจากด้านหน้าไม่ได้ผล ลองย้อนสืบจากปลายทางดูไหม?”
“จะย้อนสืบยังไง? เข้าใจที่นายหมายถึงแล้ว ต้องไล่ดูภาพกล้องวงจรปิดย้อนหลังตามช่วงเวลาที่บันทึกไว้ใช่ไหม”
“เราไปตรวจคนที่ออกมาจากสวนสาธารณะ แต่ไม่พบภาพตอนเข้าไปเท่าที่ผมรู้ ทางตะวันออกของสวนเป็นแม่น้ำ ทางเข้าออกมีแค่ 3 ทาง ส่วนบริเวณที่มีรั้วล้อมก็มีกล้องวงจรปิดติดไว้ นอกจากตรงประตูแล้ว จุดอื่น ๆ ก็ครอบคลุมหมดแล้ว ลองไล่ย้อนดูกัน”
“เข้าใจแล้ว ก็เป็นวิธีหนึ่ง ถึงฟังดูไม่ค่อยเข้าท่า แต่ภาพกล้องวงจรปิดก็อยู่ตรงนั้น หาใครสักสองสามคนมาช่วยดูก็พอ ไม่กี่วันก็น่าจะได้ผล”
ตี๋เหมิ่งครุ่นคิด ก่อนตอบตกลงทันที เขาคิดว่างานนี้ไม่จำเป็นต้องระดมคนมากมาย แค่สามถึงห้าคนก็น่าจะจัดการได้ แล้วจะไม่ลองดูได้อย่างไร
“เรื่องฟู่ลี่เป็นยังไงบ้าง?”
“มาถึงแล้ว ตอนกลางคืนก็น่าจะมาถึงที่นี่ นายจะไปฟังด้วยไหม? ถ้ามาถึงแล้วผมจะโทรบอก”
“น่าจะเป็นฝีมือหนึ่งในคนที่ถูกผู้ตายหลอกให้แต่งงานด้วย เรื่องนี้ผมไม่ไปฟังแล้ว คดีโครงกระดูกขาวนั่น นายคิดยังไง? ผมอ่านข้อมูลแล้วมองอะไรไม่ออกเลย นายจะเริ่มสืบจากตรงไหน?”