“ขอโทษด้วยครับ ผู้อาวุโสเฉิน ผู้อาวุโสสวี เมื่อครู่เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย เสี่ยวตี๋เลยไปจัดการแล้วครับ”
เหลยเชาตรวจสอบเรื่องราวจนกระจ่างแล้ว ก็รีบกลับเข้าห้องประชุมเพื่อกล่าวทักทายทันที
“ไม่เป็นไร พวกคุณมีธุระก็ไปจัดการก่อนเถอะ ฉันกับผู้อาวุโสสวีก็ไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่งแล้ว พอดีได้คุยกันสักหน่อย”
“ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเสิ่นหมิง หมอนิติเวชจากสถานีตำรวจอำเภอชิงซาน และเป็นสมาชิกชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจของเราด้วย ผู้อาวุโสหม่าเอ่ยชมสายตาของเสิ่นหมิงอยู่หลายครั้ง”
“สวัสดีครับ ผู้อาวุโสสวี ผู้อาวุโสเฉิน เรียกผมว่าอาหมิงก็ได้ครับ” เสิ่นหมิงหน้าแดงก่ำ ยกมือคำนับทั้งสองคน
“หนุ่มน้อยดูมีชีวิตชีวาดีนี่”
“เหมือนฉันจะเคยได้ยินผู้อาวุโสหม่าพูดถึงเธอ เขาบอกว่าฝีมือติดตามรอยเท้าของเธอยอดเยี่ยมมาก”
“ผมเป็นรุ่นหลังครับ ผู้อาวุโสหม่าชมเกินไปแล้ว” เสิ่นหมิงมองเฉินหมินด้วยแววตาเป็นประกาย ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ขึ้นมาทันที
หากผู้อาวุโสเฉิงเป็นบุคคลที่ได้รับการบันทึกไว้ในตำราเรียน เขียนตำราไว้ไม่น้อย และเป็นปรมาจารย์ตัวจริงในสาขานิติเวชศาสตร์ เช่นนั้นเฉินหมินตรงหน้าก็คือเทพเจ้าแห่งวงการนิติเวช
เพราะเฉินหมินเป็นผู้เปลี่ยนวิธีการสอนนิติเวชศาสตร์โดยตรง
เมื่อ 30 ปีก่อน หมอนิติเวชยังทำงานกันแบบปิดหูปิดตาอยู่กับศพ เฉินหมินกลับกล้าเสนอแนวทางการทำงานแบบใหม่
เขาเห็นว่าหมอนิติเวชไม่ควรทำได้แค่ตรวจศพ แต่ยังต้องเรียนรู้ที่จะใช้บาดแผลบนร่างผู้ตาย สภาพแวดล้อมโดยรอบ และร่องรอยที่คนร้ายทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ มาประกอบสร้างท่าทางของคนร้ายขณะลงมือขึ้นใหม่!
คำพูดนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนอย่างมากในยุคนั้น หลายคนมองว่าเขาเป็นตัวตลกที่เรียกร้องความสนใจ