ที่ทำการสำนักงานตำรวจมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือ หลี่ข่าย หัวหน้าฝ่ายเทคนิค กำรายงานขอความร่วมมือในการสืบสวนที่เพิ่งพิมพ์เสร็จไว้ในมือ ก่อนเร่งฝีเท้าไปเคาะประตูห้องทำงานของจ้าวลี่ตง ผู้กำกับการ
“ก๊อก ๆ ๆ”
“เข้ามา!” จ้าวลี่ตงกำลังก้มหน้าอ่านบันทึกการปฏิบัติงานปราบปรามอาชญากรรมและขจัดอิทธิพลมืด พอเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าหนักใจของอีกฝ่าย เขาก็วางเอกสารในมือลงแล้วถาม “มีเรื่องอะไร?”
“ผู้กำกับจ้าว เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคจากอำเภอชิงซาน มณฑลดงซาน เพิ่งตรวจเทียบลายนิ้วมือเปื้อนเลือดได้หนึ่งรอยครับ” หลี่ข่ายยื่นรายงานให้ พร้อมชี้ผลการตรวจเทียบลายนิ้วมือที่อยู่ด้านบน “ลายนิ้วมือเปื้อนเลือดที่เก็บได้จากสถานที่เกิดเหตุในคดีฝังศพที่ภูเขารื่อเยว่เมื่อเดือนเมษายนปี 2002 ตรวจเทียบได้แล้วครับ”
“คดีปี 2002 งั้นหรือ?” จ้าวลี่ตงฉงนใจอยู่บ้าง เขาเพิ่งย้ายมาประจำมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือได้แค่สองปี ได้ยินเรื่องคดีเก่าที่ยังปิดไม่ได้แบบนี้มาบ้าง แต่ไม่เคยรู้รายละเอียดลึกซึ้ง เขาไม่ได้ก้มดูเอกสาร เพียงเงยหน้าถาม “เล่ารายละเอียดมา”
“คดีลักพาตัวและฆาตกรรมเมื่อ 14 ปีก่อน เหยื่อเป็นเจ้าของร้านรถมือสองชื่อหวังเจี้ยนเย่ ตอนนั้นเขาถูกลักพาตัวระหว่างไปเจรจาธุรกิจที่ซีหนิง คนร้ายโทรศัพท์ไปเรียกค่าไถ่จากครอบครัวหนึ่งล้านหยวน หลังครอบครัวแจ้งความก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลยครับ”
หลี่ข่ายเปิดแฟ้มคดีเก่าที่พกติดตัวมา หน้ากระดาษเหลืองกรอบบรรจุภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ ในภาพนั้นวัชพืชขึ้นรกทึบริมถนน มีเพียงรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่กลางทุ่งร้าง
“เจ้าหน้าที่ของเราค้นหาอยู่สองวัน กว่าจะพบรถของผู้ตายห่างจากทางหลวงแผ่นดินออกไป 100 เมตร บนเสาไฟริมถนนห่างจากรถราว 100 เมตร มีรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดอยู่รอยหนึ่ง เส้นลายนิ้วมือขาดหายไปเกือบ 70 เปอร์เซ็นต์ ตรวจเทียบกับฐานข้อมูลลายนิ้วมือทั่วประเทศอยู่ห้าหกรอบก็ไม่พบผลครับ”