รองเท้าบูตยุทธวิธีหนักอึ้งหวดแหวกอากาศเข้ามา เล็งตรงไปที่หน้าแข้งของลู่ยวน
ลู่ยวนไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา
กล้ามเนื้อขาหดเกร็งเล็กน้อย เข่าขยับหลบไปทางซ้ายอย่างเป็นธรรมชาติราวครึ่งนิ้ว
พื้นรองเท้าเฉียดผ่านขากางเกงวอร์มที่หลวมโพรกของเขา ก่อนจะกระแทกเสาคอนกรีตรับน้ำหนักด้านหลังดังปึง
แรงสั่นสะเทือนทำให้ปูนฉาบบนผิวเสาร่วงกราวลงมา
“แค่ก ๆ...”
ฝุ่นทำให้ลู่ยวนสำลักจนไอสองครั้ง เขายกมือปัดฝุ่นตรงหน้า
“เตะซะแรงขนาดนั้นทำไม ถ้ากระดูกหักขึ้นมา นายจะจ่ายค่ารักษาให้หรือไง?”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความงัวเงียหลังเพิ่งตื่น บ่นพึมพำพลางขยี้ตา
เปลือกตาฝืนลืมขึ้นได้เพียงเสี้ยวหนึ่ง เขากวาดตามองไปรอบ ๆ
กลิ่นสารเคมีจากของเสียฉุนจมูกอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ
หลังคากระเบื้องใยหินมีรูโหว่อยู่หลายจุด ลำแสงสีขาวซีดส่องลอดลงมา ฝุ่นละอองหมุนวนอยู่ในลำแสง
สิบคน
ลู่ยวนกวาดตามองรอบหนึ่ง ก็นับจำนวนคนได้อย่างรวดเร็ว
หัวหน้าไม่ได้สนใจลู่ยวน
เขาล้วงกล้องวิดีโอพกพาของโซนี่ออกจากกระเป๋าเดินทางสีดำ แล้วหยิบขาตั้งกล้องแบบง่าย ๆ ออกมาอีกชิ้น
“กึก”
เขากระชากตัวล็อกขาตั้งกล้องออกอย่างแรง แล้วตั้งกล้องห่างจากเสิ่นอวี่ปิงไม่ถึงหนึ่งเมตร
ไฟสีแดงบนเลนส์สว่างขึ้น
ทหารรับจ้างอีกสองคนถือปืนไรเฟิลจู่โจมยืนขนาบกล้องอยู่ซ้ายขวา
ปากกระบอกปืนจ่อศีรษะกับหน้าอกของเสิ่นอวี่ปิงแน่นสนิท
“อ่าน” หัวหน้าโยนแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ลงบนพื้น
บนนั้นมีข้อความเขียนด้วยปากกาเมจิกหัวใหญ่ ตัวหนังสือเบี้ยวไปเบี้ยวมา
“ให้พ่อแกเตรียมเงิน 20 ล้านดอลลาร์ โอนเข้าบัญชีนี้ ห้ามแจ้งตำรวจ”
หัวหน้าข่มขู่ด้วยภาษาจีนที่มีสำเนียงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เข้มข้น
ใบหน้าของเสิ่นอวี่ปิงซีดขาวราวกับกระดาษโปร่งแสง