เสียงระเบิดดังสนั่น หน้าต่างกระจกกันระเบิดสูงสองเมตรแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยราวกับก้อนน้ำตาลกรวด
แรงอัดหอบเศษกระจกพุ่งเข้าใส่ห้องนั่งเล่นราวกับลูกเห็บ
โต๊ะน้ำชาทำจากไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ถูกพลิกคว่ำไปทั้งตัว
เอกสาร《ข้อตกลงยกเลิกการหมั้น》หมุนคว้างลอยขึ้นไปกลางอากาศ
ปากกาหมึกซึมสีดำในมือลู่ยวนลากเป็นรอยหมึกยาวบนกระดาษจนใช้การไม่ได้
“ฉันยังเซ็นไม่เสร็จเลย...” ลู่ยวนพึมพำ
เงาดำสามร่างไถลตามเชือกโรยตัวสีดำจากระเบียงชั้นสองเข้ามาในห้องนั่งเล่น
รองเท้าบูตยุทธวิธีกันลื่นกระแทกพื้นไม้ราคาแพงอย่างแรง
กริ๊ก
เสียงขึ้นลำปืนดังใสกังวาน
ปืนไรเฟิลจู่โจมขนาดสั้นสามกระบอกยกขึ้นพร้อมกัน
ลำแสงจากศูนย์เล็งเลเซอร์สีแดงกวาดไปมา ก่อนจะหยุดตรงชุดทำงานสีขาวนวลของเสิ่นอวี่ปิงพร้อมกัน
ใบหน้าเสิ่นอวี่ปิงซีดเผือด
ผมที่เพิ่งเกล้ามาอย่างเรียบร้อยหลุดลงมาปอยหนึ่ง เหงื่อเย็นชื้นทำให้มันแนบติดแก้ม
“เป้าหมายอยู่ในการควบคุมแล้ว” ชายสวมหมวกคลุมหัวที่เป็นหัวหน้ากดหูฟัง รายงานเป็นภาษาต่างประเทศเสียงเบา
ลู่ยวนย่อตัวอยู่ข้างโซฟาเดี่ยว มือทั้งสองประสานไว้หลังศีรษะ
ทหารรับจ้างจากต่างประเทศ
พวกมันมาหาผู้หญิงคนนี้
ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามา หยิบสายรัดไนลอนสำหรับทหารออกจากเสื้อเกราะยุทธวิธี
เขากระชากมือทั้งสองของเสิ่นอวี่ปิงไปด้านหลัง แล้วดึงรัดแน่น
เฟืองพลาสติกขบกัน ส่งเสียง “ครืด” แสบแก้วหู
สายรัดบาดข้อมือขาวผ่องของเธอแน่นจนเกิดรอยแดงคล้ำขึ้นมาทันที
“อื้อ...” เสิ่นอวี่ปิงกัดฟัน กลืนเสียงกรีดร้องกลับลงคอ
ชายร่างกำยำหันไปมองลู่ยวนที่ย่อตัวอยู่บนพื้น ราวกับกำลังลังเลว่าจะจัดการคนไม่เกี่ยวข้องคนนี้ด้วยหรือไม่