"นี่มันมือสังหาร? จะมาสังหารข้าหรือ?" น้ำเสียงของนั่วนั่วไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความตื่นเต้น
คราก่อนที่พี่ชายไท่จื่อถูกซุ่มสังหารนั่วนั่วพลาดไปเสียดายมาช้านาน ครานี้กลับได้ประสบด้วยตนเองสมใจ
"ท่านปู่หวู่ ปล่อยข้าออกไปเร็วเข้า ข้าอยากเห็นว่ามือสังหารหน้าตาเป็นเช่นไร" นั่วนั่วขัดขืนอย่างสุดแรง
แก่หวู่เพียงรู้สึกจนสิ้นคำพูด นายหญิงของตนดีพร้อมทุกอย่าง เว้นก็แต่นิสัยไม่เกรงกลัวฟ้าดินนี้ที่ทำให้คนตั้งตัวไม่ทันจริงๆ
"นายหญิง ข้างนอกอันตรายนัก ท่านซ่อนตัวให้ดีเถิด" แก่หวู่ใช้มือข้างหนึ่งควบคุมร่างนั่วนั่ว อีกมือใช้กระบี่ใหญ่ที่ชักมาจากใต้รถม้าปัดป้องกันเกาทัณฑ์ที่ยิงเข้ามา
อีกฝ่ายโจมตีรุนแรงนัก แก่หวู่แทบมองไม่ทัน เขาฟันเชือกบังเหียนรถม้าขาด ทิ้งรถม้าไว้ แล้วโอบนั่วนั่วกระโดดขึ้นหลังม้าบินหนี หมายจะดิ้นหลุดจากการไล่ล่าสังหาร
หลบพ้นพลธนูของอีกฝ่ายแล้ว ด้านหน้ากลับมีซุ่มซ่อนอยู่ แก่หวู่ใจหายเป็นอย่างยิ่ง คนมากมายเพียงนี้ เขากระวนกระวลายิ่งนักว่าตนจะปกป้องนายหญิงมิได้
ระหว่างที่เขาต่อสู้ขัดขวางศัตรูไปพลางคิดหาอุบายพลาง นั่วนั่วก็ชะโงกหน้าออกมาจากอ้อมกอดของแก่หวู่ เมื่อมองเห็นมือสังหารที่ถาโถมเข้ามาด้วยท่าทางดุร้าย ในที่สุดนั่วนั่วก็เข้าใจว่าการถูกสังหารมิใช่เรื่องสนุกอันใดเลย
"นายหญิง อีกครู่หนึ่งข้าจะพาคุณหนูฝ่าออกไป คุณหนูดึงบังเหียนม้าแน่นๆ แล้วควบไปอย่าหยุด ข้าจะยันพวกมันไว้เอง" แก่หวู่สอดแทรกกล่าวเมื่อสบโอกาส
"ไม่เอา นั่วนั่วจะให้ท่านปู่หวู่กลับไปกับข้าด้วย" นั่วนั่วเอ่ยอย่างไม่พอใจ คนมากมายรุมแก่หวู่เพียงผู้เดียว ช่างรังแกกันเกินไปนัก "ท่านลุง นั่วนั่วหาผู้ช่วยให้ท่าน"