สุดท้ายนั่วนั่วก็ตามหลัวเทียนไปจนได้ แก่หวู่คิดว่าสำนักเทียนหลัวคงมีแต่พวกโหดเหี้ยมอำมหิต เลยกังวลว่าจะทำให้นั่วนั่วตกใจกลัว
ไม่คาดว่าหลัวเทียนจะพาพวกนางไปยังลานเรือนอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ภายในไร้แม้เงาผู้คน
นั่วนั่วเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อย่างเท้าเข้าลาน "ที่นี่หอมและงดงามยิ่งนัก ราวกับเป็นที่พำนักของพี่สาวเซียนเลย"
หลัวเทียนยิ้มแต่ไม่เอ่ยวาจา เมื่อเข้าประตูลานก็ให้แก่หวู่หยุดรอ ทั้งยังให้องครักษ์ของเขาคอยเฝ้า
แก่หวู่บ่นอย่างไม่พอใจ "ข้าจะอยู่กับคุณหนูของข้า ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าจะทำอะไรนาง"
"ข้าพาคุณหนูของท่านไปดูผู้ป่วยรายหนึ่ง อีกประเดี๋ยวจะนำนางออกมาให้อย่างปลอดภัยสมบูรณ์"
หลัวเทียนมิใช่การอธิบาย หากแต่เป็นการแจ้งให้ทราบ กล่าวจบก็ทำท่าเชื้อเชิญให้นั่วนั่วเข้าไปในลานเรือนชั้นใน
นั่วนั่วชื่นชอบการตามไปดูเรื่องราวนัก ลานเรือนแห่งนี้งามอย่างยิ่ง ภายในย่อมมีทิวทัศน์อีกแบบหนึ่ง นางจินตนาการถึงโฉมหน้าของธิดาเซียนที่พำนักอยู่ข้างในไว้แล้ว
ดังนั้น โดยไม่ทันคิดก็ยกเท้าเดินไป แก่หวู่พยายามห้ามอยู่ด้านหลัง "คุณหนู ไปมิได้นะขอรับ"
"ท่านลุงหวู่ ท่านรอข้าอยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถิด" นั่วนั่วหันกลับมาโบกมือให้เขา แล้วตามหลัวเทียนไป
"วิชาแพทย์ของเจ้าเรียนมาจากที่ใด" ระหว่างทาง หลัวเทียนดูประหม่าอยู่บ้าง จึงเอ่ยหาหัวข้อสนทนา
"มิเคยเรียนเลย" นั่วนั่วตอบไปเรื่อยเปื่อย สายตาถูกดึงดูดด้วยบุปผาและพรรณไม้แปลกตาในลานเรือนแล้ว ดอกไม้หลายชนิดที่นี่ แม้ในอุทยานหลวงก็ไม่มี