"ท่านแม่ น้องเล็กคนนี้ช่วยข้าไว้" หลินชิงอี้เช็ดน้ำตาให้มารดา พลางมองนั่วนั่วด้วยแววตาซาบซึ้ง
ถังหว่านฉิงมือหนึ่งจับบุตรชาย มือหนึ่งจับนั่วนั่วเอ่ยว่า "นี่คือนั่วนั่ว นางช่วยชีวิตท่านแม่ไว้เช่นกัน"
กล่าวจบ ถังหว่านฉิงก็ตามเด็กทั้งสองไปดูกล่องใบนั้น
นั่วนั่วเองก็อธิบายไม่ถูกว่ากล่องนั้นคือสิ่งใด นางรู้เพียงว่าข้างในมีสิ่งชั่วร้ายยิ่งนัก
เพื่อให้ได้ความกระจ่าง ถังหว่านฉิงถือกล่องขึ้นมา กำชับหลินชิงอี้ไม่กี่ประโยค แล้วก็ไปกรมโหรหลวงพร้อมนั่วนั่ว
ได้ยินว่าฮูหยินหลินมาเยือน เหวินเจิง ผู้กำกับกรมโหรหลวงรู้สึกประหลาดใจยิ่ง ฮูหยินหลินสุขภาพอ่อนแอ ไม่เคยร่วมงานสังคมใด ๆ วันนี้ย่อมต้องมีธุระสำคัญเป็นแน่ เขาจึงรีบออกไปต้อนรับ
ฮูหยินหลินเอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า "ท่านเหวิน วันนี้มีเรื่องหนึ่งใคร่ขอให้ท่านช่วยไขข้อข้องใจ ไม่ทราบว่าท่านรู้หรือไม่ว่ากล่องนี้คือสิ่งใด"
เหวินเจิงได้ฟังดังนั้น ก็หยิบกล่องใบนั้นขึ้นมาพิจารณาครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วนำถุงมือหนังแกะมาเปิดกล่องตรวจสอบโดยละเอียด ถอนหายใจพลางกล่าวว่า "นี่คือวิชาชั่วร้าย ฝันร้ายกัดกินใจ"
"ท่านเหวิน ฝันร้ายกัดกินใจคืออะไรกัน" ถังหว่านฉิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงนสงสัย
ท่านเหวินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าจริงจังกล่าวว่า "ฝันร้ายกัดกินใจนี้คือวิชาชั่วร้ายจากเมี่ยวเจียง"
ว่ากันว่าใช้เส้นผมเจ็ดเส้น น้ำตาหนึ่งหยด และโลหิตหนึ่งหยดของผู้ถูกสาป ผสมเข้าด้วยกันเป็นตัวนำยา ให้ผู้ถูกฝันร้ายกัดกินใจกินเข้าไป
จากนั้นบนยันต์กัดกินใจที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ เขียนชื่อของทั้งสองฝ่าย ใช้วิชาชั่วร้ายผนึก และในยามที่กำหนด ซ่อนไว้ ณ ที่พักของผู้ถูกกัดกินใจ ผู้ถูกกัดกินใจก็จะมองเห็นอีกฝ่ายเป็นปิศาจร้าย ยิ่งสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ถูกสาปเท่าใด การกลายเป็นปิศาจก็ยิ่งรุนแรงเท่านั้น