นั่วนั่วพิจารณาหรูเหม่ยพลางเกาศีรษะ "เจ้ากลัวนักหนาที่จะให้ท่านน้าไปพบท่านพี่เล็ก เป็นเพราะกังวลว่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เจ้าทำไว้จะถูกเปิดโปงหรือไม่?"
หรูเหม่ยร้อนใจ ตวาดเบา ๆ "เด็กขอทานเร่ร่อน เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล ใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น"
คำพูดของนั่วนั่วทำให้ถังหว่านฉิงที่กำลังลังเลใจพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา นางทำหน้าเย็นชากล่าวว่า "หรูเหม่ย นั่วนั่วเป็นแขกผู้มีเกียรติของจวน ใครอนุญาตให้เจ้าพูดกับนางเช่นนี้?
ชิงอี้เป็นบุตรชายของข้า หรือว่าข้าจะไปพบเขายังต้องขออนุญาตจากเจ้า?"
เพียงไม่กี่คำก็ทำให้หรูเหม่ยพูดไม่ออก นางตะกุกตะกักว่า "ฮูหยิน ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าก็เป็นห่วงคุณชายสามเช่นกัน"
"เจ้าถอยออกไปเถอะ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าจะรับผิดชอบเอง" ถังหว่านฉิงกล่าวจบก็เดินผ่านหรูเหม่ยตรงไปยังเรือนซงเทาเยวียนที่พักของหลินชิงอี้ บุตรชายคนที่สาม
มองแผ่นหลังของผู้ใหญ่และเด็กน้อย หรูเหม่ยรู้สึกดวงตาแทบพ่นไฟ นั่วนั่วนี่มีที่มาอย่างไรกัน เพิ่งมาถึงวันเดียว เรื่องราวก็เริ่มไม่อยู่ในความควบคุม
รั่วเซวียน บุตรสาวของนางอยากเข้าพักในฉีเสียย่วนมานานแล้ว หรูเหม่ยให้นางอดทนรออีกสักหน่อย แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กขอทานเร่ร่อนนี่ชิงตัดหน้าเสียก่อน ช่างน่าโมโหยิ่งนัก
นางสั่งฉ่ายเหลียน สาวใช้คนสนิทให้ไปสืบเรื่องเมื่อวาน ส่วนตัวเองก็รีบร้อนไปยังเรือนพักผ่อนของฮูหยินผู้เฒ่า
ทางด้านถังหว่านฉิงพานั่วนั่วมาถึงหน้าเรือนซงเทาเยวียนแล้ว แต่นางยังลังเลไม่กล้าย่างเท้าเข้าไป ชิวเยวี่ยมองฮูหยินของตนด้วยความสงสาร แต่ก็พูดปลอบใจอะไรไม่ได้สักคำ
หลังจากที่ฮูหยินมีอาการผิดปกติเมื่อสามปีก่อน คุณชายสามก็กลายเป็นเหมือนนกที่ตื่นกลัวต่อสายธนู ไม่เพียงแต่ฮูหยินเท่านั้น แม้แต่เห็นของที่ฮูหยินเคยเตรียมให้ก็ยังทำให้เขาตกใจแทบตาย หากก้าวออกจากเรือนซงเทาเยวียนไปครึ่งก้าว ความหวาดกลัวเช่นนั้นก็จะติดตามไปราวกับเงาตามตัว
แม้เขาจะอาศัยอยู่ในเรือนซงเทาเยวียนอย่างสงบเสงี่ยม ในยามค่ำคืนก็ยังถูกฝันร้ายรุมเร้า ฉะนั้นฮูหยินจึงไม่เคยย่างกรายมาเรือนซงเทาเยวียนตลอดสามปี เช่นเดียวกับที่คุณชายสามก็ไม่เคยออกจากเรือนซงเทาเยวียนเลยตลอดสามปีเช่นกัน
คิดถึงสิ่งเหล่านี้ ถังหว่านฉิงก็หมดกำลังใจ "ไม่สู้พวกเรากลับไปเถิด"
นั่วนั่วมองไปเหนือเรือนซงเทาเยวียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ในเรือนนี้มีสิ่งชั่วร้าย"
"ท่านพี่เล็กในเรือนไม่ใช่วายร้าย ข้าเองที่เป็นมารดาไม่ดี ทำให้เขาตกใจจนเป็นเช่นนี้" ถังหว่านฉิงกล่าวพลางปาดน้ำตาด้วยความโศกเศร้า
"ท่านน้า ท่านพี่เล็กไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย แต่สิ่งชั่วร้ายทำให้ท่านพี่เล็กไม่สบาย" นั่วนั่วพูดคำพูดที่ราวกับวลีลิ้นพัน เสร็จแล้วก็จับธรณีประตู ปีนป่ายเข้าไปในเรือนซงเทาเยวียนอย่างยากลำบาก พลางรำพึง "ธรณีประตูเรือนท่านพี่เล็กช่างสูงจริง ๆ"
"นั่วนั่ว กลับมา" ถังหว่านฉิงยื่นมือไปคว้า แต่ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
ในเวลานั้น นั่วนั่วได้วิ่งกระหืดกระหอบไปถึงใต้ต้นไหวใหญ่ในสวนแล้ว นางนั่งยอง ๆ ใต้ต้นไหว โบกมือให้ถังหว่านฉิงไม่หยุด "ท่านน้ามาเร็ว สิ่งชั่วร้ายนี่เองที่ทำให้ท่านพี่เล็กกลัวท่าน"
บัดนี้ เสียงเย็นเยียบดังขึ้น "เจ้าเป็นใคร? มาที่นี่ทำไม?"
นั่วนั่วมองตามเสียงไป เห็นเพียงเด็กหนุ่มในชุดคลุมยาวสีจันทร์กระจ่าง ใบหน้าซีดเซียว ผอมราวกับก้านฟางยืนอยู่ตรงหน้า
"เจ้าก็คือท่านพี่เล็กในบ้านท่านน้าสินะ ข้าคือนั่วนั่ว ท่านน้าคิดถึงเจ้า จึงพาข้ามาดูเจ้า ใช่ไหมท่านน้า" นั่วนั่วเอ่ยพลางหันหน้ามองหาถังหว่านฉิง แต่หาที่ไหนยังจะมีเงาของถังหว่านฉิงอีก
นั่วนั่วเกาศีรษะ "ประหลาดนัก ท่านน้าไปไหนเสียแล้ว?"
"นางไม่เข้ามาหรอก ขอเพียงเห็นนางข้าก็จะเกิดอาการ" หลินชิงอี้พูด แต่สายตายังคงจับจ้องที่ประตู ไม่อยากละสายตากลับมา
"ชาติที่แล้วข้าคงทำสิ่งชั่วร้ายไว้มาก มิเช่นนั้นเหตุใดจึงต้องกลัวมารดาตัวเอง" เด็กหนุ่มพูดจบก็ก้มหน้าลงอย่างหงอยเหงา
ถังหว่านฉิงไม่ได้เดินไปไกล คำพูดของบุตรชายทำให้นางใจเจ็บราวมีดกรีด แท้จริงเป็นตนที่เสียสติจนทำให้บุตรชายตกใจ แต่บุตรชายกลับโยนความผิดทั้งหมดมาไว้ที่ตนเอง ช่างไม่สมควรเป็นมารดาเลย
ในเรือนดังเสียงอ่อนหวานของนั่วนั่วขึ้นอีกครั้ง "ท่านน้าคิดถึงพี่ชาย พี่ชายก็คิดถึงท่านน้า รอให้นั่วนั่วขุดสิ่งชั่วร้ายนี่ออกไป ท่านน้ากับพี่ชายก็จะได้พบกัน"
"เด็กน้อย เจ้าทำอะไรน่ะ สกปรกหรือไม่" เมื่อเห็นนั่วนั่วใช้มือเปล่าขุดหลุมในพื้นดิน หลินชิงอี้รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
นั่วนั่วไม่ใส่ใจ ใช้มือเปื้อนโคลนดึงชายเสื้อของหลินชิงอี้ พลางทำหน้าซื่อบริสุทธิ์ "ท่านพี่เล็ก มาเร็ว มาขุดด้วยกันสิ"
พวกบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ใจเต้นระทึกถึงลำคอ คุณชายสามรักความสะอาดยิ่งนัก เด็กหญิงคนนี้คงก่อภัยร้ายแรงเสียแล้ว
น่าประหลาด เมื่อประสานกับนัยน์ตาสีดำราวกับหินนิลของเด็กน้อย ในใจของหลินชิงอี้กลับไม่รังเกียจ แต่รู้สึกสนิทสนมอย่างยิ่ง เขาย่อตัวลงราวกับถูกสะกด ดึงคนขึ้นมา ปัดฝุ่นตามตัวให้พลางถามอย่างเย็นเยียบ "ขุดที่นี่หรือ?"
"อื้ม" นั่วนั่วผงกศีรษะอย่างแรง มวยผมที่เหมือนดอกไม้ก็พลอยเต้นรำไปด้วย หลินชิงอี้อดใจไม่ไหวลูบไปครั้งหนึ่ง
หลินชิงอี้ใช้แววตาเพียงครั้งเดียว พวกบ่าวก็เข้าใจความหมาย หยิบเครื่องมือมาขุดตามจุดที่นั่วนั่วบอก ไม่นานก็ขุดพบกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสใบหนึ่ง
นั่วนั่วชูกล่องขึ้นวางไว้ใต้แสงอาทิตย์ กล่องก็เริ่มปล่อยไอสีดำหนาทึบออกมา
เมื่อเห็นไอสีดำจางหายไป นั่วนั่วก็ยิ้มหวานเอ่ยตะโกนไปนอกประตู "ท่านน้า สิ่งชั่วร้ายถูกนั่วนั่วไล่ออกไปแล้ว ท่านเข้ามาได้"
ในใจของถังหว่านฉิงหวั่นไหว นางจะไม่คิดถึงอี้เอ๋อร์ได้อย่างไร แต่ก็ยังกลัวจะทำให้บุตรชายตกใจ ไม่กล้าบุ่มบ่าม
ท่านน้าไม่ยอมเข้ามาเสียที นั่วนั่วจึงวิ่งออกไป จูงมือนางกล่าวว่า "ท่านพี่เล็กคิดถึงท่านมาก พวกเราไปดูเขากันเถิด"
"นั่วนั่ว ข้าไปไม่ได้" ถังหว่านฉิงมีสีหน้าตื่นตระหนก ทิ้งนั่วนั่ววิ่งหนีไป ไม่กี่ก้าวก็เกือบล้ม
นั่วนั่วตกใจร้องเสียงดัง "ท่านน้า ท่านไม่เป็นไรนะ?"
เมื่อได้ยินว่ามารดาได้รับบาดเจ็บ หลินชิงอี้ก็วิ่งออกจากเรือนซงเทาเยวียนโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นมารดาที่น้ำตาอาบแก้มราวกับสายฝน เขาก็เอ่ยเรียกอย่างกลั้นสะอื้น "ท่านแม่"
ถังหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือบุตรชายที่ตนเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน จึงตวาดไปทันทีว่า "เจ้าออกมาทำไม? เจ้าไม่กลัวตายหรือ?"
หลินชิงอี้จึงได้รู้ว่าตนย่างเท้าออกจากเรือนซงเทาเยวียนแล้ว แต่ไม่รู้สึกไม่สบายเลยสักนิด จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าว "ท่านแม่ ลูกไม่เป็นไรแล้ว เด็กคนนั้นรักษาลูกได้จริง ๆ"
"อี้เอ๋อร์ ลูกของข้า..." เมื่อตะโกนออกมาได้อย่างนี้ ถังหว่านฉิงก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหว รีบวิ่งไปหาบุตรชาย แต่กลับหยุดลงในขั้นตอนสุดท้าย ไม่กล้าเข้าไปใกล้
"ท่านน้า สิ่งชั่วร้ายถูกไล่ไปแล้ว ไม่ต้องกังวล" นั่วนั่วพูดพลางจูงมือถังหว่านฉิงด้วยมือข้างหนึ่ง และจูงมือหลินชิงอี้ด้วยอีกข้างหนึ่ง ประกอบมือทั้งสองเข้าด้วยกัน หลินชิงอี้ไม่ถูกทำให้ตกใจ ยังคงมองมารดาที่จากกันไปนานด้วยดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
สองแม่ลูกกอดกันร่ำไห้คร่ำครวญ ความคิดถึงสามปีในที่สุดบัดนี้ก็ได้ลงหลักปักฐาน
พวกบ่าวที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็มีขอบตาร้อนผ่าวเช่นกัน