หลินชิงอี้ยืนอยู่กลางฝูงชน เปล่งเสียงหยาบถามว่า "ฮูหยินจ้าว ได้ยินว่ากรมตรวจสอบค้นพบอิฐทองคำจำนวนมากในจวนท่าน เรื่องนี้มันเป็นมายังไงกันแน่"
ชั่วขณะนั้น ความสนใจของทุกคนก็จับจ้องไปที่ฮูหยินจ้าว ถังหว่านฉิงกับหลินจื้อหย่วนจึงเอ่ยทักทหารที่ช่วยกล่าวแทนพวกเขาก่อนหน้านี้ แล้วไปอุ้มนั่วนั่ว
"ท่านแม่ทัพไม่ได้ไปซื้อโคมประทีปหรอกรึ เหตุใดจึงกลับมาเล่า" หลินจื้อหย่วนรับตัวเหนียงเหนียงมา พลางเอ่ยถามเสียงนุ่ม
"มีคนรังแกท่านพ่อกับท่านแม่ พวกเราก็ต้องมาแน่นอนอยู่แล้ว" นั่วนั่วพิงไหล่หลินจื้อหย่วน กล่าวด้วยความปวดใจ "ท่านพ่ออดทนอีกสักสองสามวัน อีกไม่นานก็จะดีขึ้นแล้ว"
"ท่านพ่อไม่เป็นไร พวกเราไปซื้อโคมประทีปใหญ่ที่นั่วนั่วชอบกันเถิด"
เมื่อครู่ที่ถอดหน้ากาก ก็เหมือนถอดภาระในใจของหลินจื้อหย่วนออกไป หว่านฉิงยังวางพระทัยได้ เหตุใดเขาจึงจะท้อถอยเล่า
ครอบครัวมาถึงเบื้องล่างเรือนจ้วงหยวนโหลว นั่วนั่วก็ร้อนใจกล่าวว่า "ข้าอยากได้โคมประทีปปลาทองนั่น"
"ปลาทองอะไรนั่น ปลาไนเซียน นี่มันปลาไนเซียนต่างหาก โคมประทีปนี้ราคาเท่าไร ข้าเอาแล้ว" ผู้ที่กล่าวมิใช่ใครอื่น คือองค์หญิงจิ้งซูนั่นเอง
เมื่อเห็นจิ้งซู สีหน้าของถังหว่านฉิงก็หม่นลงหลายส่วน เรื่องที่แม่นมของจิ้งซูจ้างสำนักเทียนหลัวมาสังหารนั่วนั่ว ถังหว่านฉิงยังคงฝังใจมิรู้ลืม
"จะเป็นปลาทองหรือปลาไนเซียนก็เถิด ข้าจะซื้อก่อน โคมประทีปนี้ก็สมควรเป็นของข้า" นั่วนั่วไม่ยอมอ่อนข้อ