คืนหนึ่งผ่านพ้นไป ถังอิงยังคงถูกมัดแน่นทิ้งไว้บนพื้น นางสวมใส่เสื้อผ้าบางเบา ถูกความหนาวเย็นเล่นงานจนแทบทนไม่ไหว
ที่ต้องมาเผชิญหน้ากับถังหว่านฉิงในสภาพเช่นนี้ นางไม่ได้รู้สึกละอาย มีเพียงความไม่ยอมจำนน
โอสถนั้นรุนแรงนัก ตนเองอุตส่าห์ล้มหลินจื้อหย่วนลงได้แล้วแท้ ๆ เขากลับสามารถใช้แรงทั้งหมดที่มีมัดนางไว้ แม้ต้องทนทุกข์ทรมานเพียงนั้นก็ยังนั่งสงบนิ่งไม่หวั่นไหว ถังหว่านฉิงมีมนตร์เสน่ห์อันใดกันแน่?
ตนเองทุ่มเททั้งใจให้กับนาง แต่ถังอิงกลับมาคิดร้ายต่อสามีของนาง จะบอกว่าไม่โกรธก็คงเป็นไปไม่ได้ ทว่านางดูน่าสมเพชถึงเพียงนี้ จึงยังให้คนช่วยพยุงนางขึ้นมา ให้นางสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน
ถังอิงเก็บงำความริษยาไว้ในใจ มองถังหว่านฉิงด้วยสายตาน่าสงสาร "พี่เปี่ยวเป็นข้าที่หลงผิดไปเอง แต่ข้าก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ บิดามารดาของข้ารับเงินของอีกฝ่ายไว้แล้ว ฉีเหิงบอกว่าถ้าข้าไม่กลับไป บิดามารดาจะตามมาที่เมืองหลวง มีเพียงวิธีนี้ ข้าจึงจะอยู่ในจวนสกุลหลินอย่างสมเกียรติได้"
"เจ้าพักที่บ้านเรา ท่านแม่ข้าเคยขอเงินเจ้าหรืออย่างไร คิดจะแย่งตำแหน่งของท่านแม่ข้า นี่มันเนรคุณแท้ ๆ"
นั่วนั่วเอ่ยจบก็ถามถังหว่านฉิงต่อ "นางจะแย่งตำแหน่งท่าน แต่เหตุใดจึงวางยาใส่ท่านพ่อเล่า? วางยาแล้ว ไฉนยังส่งยาถอนพิษให้ท่านอีก?"
นั่วนั่วกระหายใคร่รู้ยิ่งนัก ถังหว่านฉิงถูกถามจนพูดไม่ออก จึงไม่สนใจนั่วนั่ว หันไปมองถังอิงด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ย
"หากเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น เจ้าอยากพักอยู่ในจวนหลินนานเท่าใดก็ย่อมได้ แต่ตอนนี้ จวนหลินไม่อาจรับเจ้าไว้ได้อีกแล้ว เจ้าเก็บข้าวของ วันนี้ก็ไปเสียเถิด"
"พี่เปี่ยว ข้ากับพี่เขยมีความสัมพันธ์ทางกายแล้ว ข้าเกิดมาก็เป็นคนของพี่เขย ตายไปก็เป็นผีของพี่เขย หากท่านรับข้าไม่ได้ ข้าก็มีเพียงทางตายสถานเดียว"