ฮูหยินผู้เฒ่าหลินเอ่ยด้วยท่าทีเรียบเฉยว่า “ฝ่าบาทตรัสล้อเล่นแล้ว หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีชาววังหลัง ไม่กล้าร่วมถกเถียงเรื่องราชกิจ”
“ฮูหยินผู้เฒ่าถ่อมตนเกินไปแล้ว ครั้นอดีตท่านขุนพลเฒ่าหลินบาดเจ็บ ท่านก็รับหน้าที่ในยามคับขัน นำทหารบุกเข้าตีโจมตีศัตรูโดยตรง สร้างวีรกรรมเลื่องลือเป็นที่กล่าวขาน”
ฝ่าบาทตรัสพลางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนว่า “ตระกูลหลินพิทักษ์หมอเป่ยมาทุกยุคสมัย หลังศึกเมืองชิง แม้จะโจมตีหมอเป่ยได้อย่างหนักหน่วง แต่เราก็สูญเสียแม่ทัพหลินไป สามปีมานี้ อ๋องหยงแบกรับภาระอย่างทุลักทุเล บัดนี้อ๋องหยงบาดเจ็บ ราชสำนักไร้แม่ทัพที่ส่งไปได้ ฮูหยินผู้เฒ่าผ่านศึกในหมอเป่ยมาหลายปี เข้าใจหมอเป่ยและสนามรบดียิ่ง วันนี้เจิ้นเชิญท่านมา ก็เพื่อรับฟังความเห็นของท่าน”
ฝ่าบาทตรัสด้วยความจริงใจ เสด็จแม่ทรงช่วยเสริมอยู่ข้างๆ ว่า “พี่หญิง ข้าทราบว่าท่านยึดกฎเกณฑ์นัก ไม่ยอมละเมิดแม้สักก้าว แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความมั่นคงชายแดนของต้าหวาน เกี่ยวพันถึงชีวิตของทหารและราษฎร โปรดอย่าเกรงใจเอ่ยมาเถิด”
“ตามเหตุผล อ๋องหยงกลับเมืองหลวงแล้ว ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ควรให้รองแม่ทัพของเขาคือเผยเฮ่อชางรับช่วงต่อ เพียงแต่...”
กล่าวถึงตรงนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าหลินก็หยุดชะงัก
“เพียงแต่อะไร? เชิญฮูหยินผู้เฒ่าหลินกล่าวมาโดยไม่ต้องเกรงใจ” ฝ่าบาทตรัสถามต่อ
กษัตริย์ผู้ปกครองแคว้น เอ่ยถามสตรีผู้หนึ่งเรื่องบุคคลที่จะเป็นแม่ทัพ เกรงว่าจักรพรรดิฉงหนิงคงเป็นองค์แรก
ครั้งที่ท่านขุนพลเฒ่าหลินยังมีชีวิตอยู่ เรื่องพวกนี้ล้วนหารือและตัดสินใจกับท่านขุนพลเฒ่าหลิน ต่อมาก็เป็นหลินจื้อหย่วนที่คอยให้คำปรึกษา
เมื่อตระกูลหลินอยู่ ปัญหาในสนามรบก็เหมือนจะคลี่คลายได้ราบรื่น