เหวินเจิงยิ้มน้อย ๆ ศิลามังกรถูกนั่วนั่วส่งกลับแดนอเวจีไปแล้ว เขาไม่มีอะไรต้องกังวลอีก
เขาคารวะฮ่องเต้แล้วกล่าวว่า "ฝ่าบาท ภัยพิบัติสามประการนั้นจำเป็นต้องมีผู้รับผิดชอบ กระหม่อมจะไป หากพบเรื่องเช่นนี้อีก ก็ให้นั่วนั่วจัดการเถิดพ่ะย่ะค่ะ"
กล่าวพลางทำท่าพร้อมสละชีพเดินออกไปข้างนอก
"หยุดก่อน" ฮ่องเต้ทรงเรียกเขาไว้อย่างไม่รีบร้อน เอนพระองค์พิงพนักบัลลังก์มังกรอย่างผ่อนคลาย "เจ้าเช่นนี้ มิใช่กำลังด่าเจิ้นว่าเป็นฮ่องเต้โง่เขลาหรือ เรื่องนี้เกิดจากศิลามังกร จะให้เจ้าไปรับโทษแทนได้อย่างไร"
"ฝ่าบาท บัดนี้ราษฎรโกรธแค้นยิ่งนัก หากไม่มีผู้ใดรับสารภาพ เรื่องนี้ก็ยากจะสงบลง ที่เรื่องราวลุกลามถึงเพียงนี้ ล้วนเพราะกระหม่อมร่ำเรียนมาไม่แก่กล้า สามปีแล้วยังไม่พบความผิดปกติ กระหม่อมไม่รู้สึกคับแค้นแต่อย่างใด"
เหวินเจิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ ฮ่องเต้ทรงมีพระทัยหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่กลับตรัสว่า
"เหวินเจิง ศิลามังกรเข้าสู่วังหลวงได้อย่างไร ผู้อยู่เบื้องหลังยังไม่ถูกสืบพบ เจ้าอยากละทิ้งหน้าที่หลบเลี่ยงงาน ช่างคิดได้งดงามนัก เรื่องนี้หากไม่สืบจนกระจ่างสักวัน เจ้ากรมโหรหลวงอย่างเจ้าก็อย่าหวังได้พักผ่อน"
"แต่ขณะนี้จะคลี่คลายสถานการณ์ได้เช่นไร หากกระหม่อมไม่รับโทษนี้ พวกเขาก็จะชี้เป้ามาที่ฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ"
"เจ้าไม่ได้ยินที่นั่วนั่วกล่าวหรือ สามปีข้างหน้า มหานครต้าหวานจะมีลมฝนตามฤดูกาล เรื่องนี้ยังปิดปากพวกเขาไม่ได้อีกหรือ" ฮ่องเต้ไม่ทรงสนพระทัยต่อความดื้อดึงของเหวินเจิง