นั่วนั่วมาอยู่จวนแม่ทัพนานแล้วยังไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นสักที วันนั้นชิงอี้ทำการบ้านเสร็จเร็วจึงขออนุญาตถังหว่านฉิงพานั่วนั่วออกไปเที่ยวข้างนอก
ถังหว่านฉิงให้สารถีแก่หวู่ตามไปด้วย
นั่วนั่วเติบโตในหมู่บ้านชิงซีจนอายุสามขวบ ไม่เคยแม้แต่จะไปตลาด พอมาถึงถนน เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกตาไปหมด
หลินชิงอี้จึงให้แก่หวู่จอดรถม้าไว้ แล้วค่อยๆ พานั่วนั่วเดินเล่น
"ท่านพี่เล็ก ขนมนั่นดูน่ากินจังเลย" นั่วนั่วมองแพนเค้กทอดข้างทางน้ำลายไหล
หลินชิงอี้ยืดอกเชิดหน้า "ไป เดี๋ยวพี่ซื้อให้"
"หอมจริงๆ" นั่วนั่วกัดเข้าไปหนึ่งคำใหญ่ ดีใจจนหรี่ตาลง
ไม่นาน นั่วนั่วก็ถูกใจน้ำตาลเชื่อมผลไม้ในมือคนขายอีก "ท่านพี่เล็ก ลูกไม้นั่นสวยจังเลย เป็นประกายวิบวับ"
หลินชิงอี้เช็ดคราบน้ำมันที่มุมปากให้นางพลางพูดอย่างใจป้ำ "นั่นมันถังหูลู เดี๋ยวพี่ซื้อให้"
นั่วนั่วถือถังหูลูสวยๆ กัดกินอย่างอดใจรอไม่ไหว "เปรี้ยวจัง"
พูดพลางยัดถังหูลูใส่มือหลินชิงอี้ "ท่านพี่ ท่านตาคนนั้นเก่งจังเลย ทำไมทำของสวยๆ ได้เยอะแยะ"
พูดจบก็มุดไปอยู่หน้าแผงขายรูปคนทำจากน้ำตาลของตาเฒ่า
"ท่านตา ทำอะไรก็ได้หรือเจ้าคะ" นั่วนั่วไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิด
ตาเฒ่าขายรูปน้ำตาลถาม "ได้สิหนูน้อย อยากได้รูปอะไรล่ะ"
"ข้าอยากได้แบบนี้" นั่วนั่วชี้นิ้วไปที่หลินชิงอี้
หลินชิงอี้เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันใด ตัวเองคงกลายเป็นรูปน้ำตาลเสียแล้ว
แม้หลินชิงอี้จะพยายามดิ้นรนขัดขืนเพียงใด สุดท้าย นั่วนั่วก็ถือรูปน้ำตาลที่เหมือนตัวเขาออกมาอย่างดีอกดีใจ
"ท่านพี่เล็ก ดูสิ เหมือนท่านมากเลยนะ" นั่วนั่วทำหน้าภาคภูมิใจ