สองพี่น้องหันกลับไปดู กลับกลายเป็นไท่จื่อ องค์ชายสามและองค์ชายหก
ทั้งสองรีบเก็บมือ คารวะอย่างนอบน้อม "คารวะไท่จื่อและองค์ชายทั้งสอง"
"นี่ไม่ใช่ในวังหลวง จะทำตัวห่างเหินไปไย รีบลุกขึ้นเถิด" เซียวจิ่งช่านกล่าวพลางสาวเท้าเข้ามาประคองให้ลุกขึ้น
ไท่จื่อยิ้มน้อย ๆ เห็นได้ชัดว่าชอบใจที่อนุชาคนที่สามทำในสิ่งที่ตนไม่ถนัด
"เหนียงเหนียงเล่า หลินชิงอี้ เจ้าช่างไม่เห็นแก่พวกเราเอาเสียเลย พาเหนียงเหนียงออกมาเที่ยวยังไม่ยอมบอกพวกเรา เหนียงเหนียงก็เป็นน้องสาวของพวกเราเหมือนกันนะ" องค์ชายหกบ่นพลางสายตากลอกกลิ้งมองหาตัวเหนียงเหนียง
หลินชิงอี้อธิบายด้วยอารมณ์ดี "ครั้งนี้ที่ออกมาเป็นเพราะนั่วนั่วคิดจะมาอย่างกะทันหัน แล้วก็เร่งรีบมากด้วย"
เมื่อไม่เห็นนั่วนั่ว ไท่จื่อที่ปกติจะเคร่งขรึมก็อดใจไม่ไหว ถามซ้ำอีกครั้ง "นั่วนั่วเล่า"
หลินชิงอวิ๋นรีบตอบ "ทูลไท่จื่อ นั่วนั่ววันนี้นั่งรถมาทั้งวัน แล้วยังไปเดินเล่นในสวนอีก เหนื่อยสายตัวแทบขาด เข้านอนไปนานแล้ว"
"ที่แท้ก็เช่นนี้ ข้าได้ยินว่าเสี่ยวแม่ทัพหลินฝีมือดาบเป็นเลิศ เมื่อครู่เห็นวิชาทวนของเจ้าก็ล้ำลึกไร้เทียมทาน นับถือ ๆ" เมื่อรู้ที่อยู่ของนั่วนั่ว ไท่จื่อก็เปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน
"ไท่จื่อทรงชมเกินไปแล้ว เทียบกับท่านปู่และท่านพ่อแล้ว ข้ายังห่างชั้นนัก" หลินชิงอวิ๋นถ่อมตนยิ่ง
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ เซียวจิ่งช่านเลิกคิ้วกล่าว "พี่รอง ที่นี่ไม่มีคนนอก สู้พวกเรามาประลองฝีมือกันสักหน่อยเป็นไร"