"นั่วนั่ว อย่าไป อันตราย" เสียงของเซียวจิ่งหมิงสั่นระริก
"พี่หกกลัวหรือเพคะ เช่นนั้นท่านรอข้าอยู่ที่นี่ ข้าไปช่วยพี่ชายพวกนั้นก่อน" นั่วนั่วกล่าวจบก็กระโดดลงหน้าผาไปโดยไม่ลังเล
เซียวจิ่งหมิงเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก หลับตาก้าวเท้าตามลงไป
"อ๊ากกก~" เสียงร้องของเซียวจิ่งหมิงดังสนั่นหวั่นไหว เขาทั้งกลัวว่าตนจะตกกระแทกพื้นแหลกเหลว ทั้งกลัวว่าตนจะทับน้องสาวน้อยน่ารักจนแบนแต๊ดแต๋
"พี่หก พี่หก อย่าร้องแล้ว เรามาถึงแล้วเจ้าค่ะ" นั่วนั่วตะโกนสุดเสียงหลายครั้ง เซียวจิ่งหมิงถึงหยุดร้อง เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ตนมิได้อยู่ใต้หน้าผา หากแต่ยังคงอยู่ในป่า ครอบครัวกวางน้อยสามชีวิตก็อยู่ด้วย
"พวกเราไม่ตายนี่นา" เซียวจิ่งหมิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
"เร็วเข้า กวางน้อยบอกว่าพี่พี่อยู่ข้างใน" นั่วนั่วจูงมือเซียวจิ่งหมิง เดินตามหลังกวางน้อยไป
เดินไปไม่ไกล ก็เห็นไท่จื่อ องค์ชายสาม และหลินชิงอี้ สามคนเบียดเสียดกันอยู่ในถ้ำเล็กๆ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่กัน
นั่วนั่วดีใจวิ่งเข้าไปหา "ท่านพี่เล็ก พี่ไท่จื่อ พี่ชายสาม นั่วนั่วหาพวกท่านจนเจอแล้วเจ้าค่ะ"
เมื่อเห็นนั่วนั่วกับพวก แรกเริ่มดีใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับทุกข์ใจ นี่แม้แต่นั่วนั่วก็ต้องมาติดอยู่ที่นี่ด้วยแล้ว
"ไม่เป็นไรดอกเจ้าค่ะ นั่วนั่วหาทางออกได้" นั่วนั่วพูดจบก็เริ่มมองไปรอบๆ ค้นหาประตูให้กำเนิด
ไม่นานนัก ทุกคนก็ตามนั่วนั่วมาถึงริมสระน้ำแห่งหนึ่ง นั่วนั่วบอกว่า จากตรงนี้ก็ออกไปได้แล้ว
พี่ชายทั้งหลายอดรู้สึกคลางแคลงใจมิได้ ครานี้เซียวจิ่งหมิงไม่รอให้นั่วนั่วนำทาง กระโดดโครมลงสระไปทันที ยังกล่าวอย่างได้ใจอีกว่า "เชื่อนั่วนั่วไว้ ไม่มีผิดแน่"