ขุนนางผู้นั้นเอ่ยขึ้น ไท่จื่อและหลินชิงอี้ต่างพากันร้อนรน นี่มิใช่การหาเรื่องนั่วนั่วอย่างโจ่งแจ้งหรอกหรือ
จักรพรรดิซู่หนิงทรงมีพระพักตร์สงบยิ่งกว่าทั้งสองคน ทรงมองไปยังนั่วนั่วด้วยความอดทน ตรัสอธิบายว่า “นั่วนั่ว คำพูดของเจ้าเด็กหน้ามืดนั่น เจ้าฟังออกหรือไม่”
“ไม่ค่อยจะเข้าใจนักเพคะ” นั่วนั่วตอบตามตรง
“ความหมายของเขาคือ หากเจ้าจำคนผู้นั้นผิด พวกเขาจะลงโทษเจ้า เจ้ากลัวหรือไม่”
ประโยคสุดท้าย จักรพรรดิซู่หนิงจงใจเปล่งพระสุรเสียงดังลั่น ทอดพระเนตรขุนนางผู้ถวายฎีกาด้วยพระพักตร์เคร่งขรึม จนอีกฝ่ายขนหัวลุกไปทั้งตัว
“ไม่กลัวเพคะ นั่วนั่วไม่มีทางจำผิด” นั่วนั่วกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ
“บัดนี้พวกเจ้าพอใจหรือยัง” ฝ่าบาทตรัสทิ้งประโยคนี้ไว้ด้วยพระสุรเสียงเย็นเยียบ แล้วรับสั่งว่า “จัดขบวนเสด็จกลับวัง มีรับสั่งให้เซี่ยโย่วอาน เจ้ากรมต้าหลี่ซื่อ กับหยางโม่ เร่งจัดการคดีนี้”
การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงที่เคยคึกคักพลันจบลงด้วยความขุ่นข้อง นอกจากผู้บัญชาการกองจินอู่เว่ยอย่างหยางโม่แล้ว ขุนนางอีกหลายนายต่างได้รับผลกระทบและถูกลงทัณฑ์
อีกด้านหนึ่ง หยางโม่ได้รับพระบัญชาให้เข้าค้นจวนองค์ชายใหญ่ ภายในพบตำราที่เกี่ยวข้องกับค่ายกลจำนวนมาก พร้อมทั้งแท่นทรายจำลอง ซึ่งวางค่ายกลที่อยู่ในป่าทึบนั้น
องครักษ์ผู้นั้นทนต่อวิธีสอบสวนอันแปลกแหวกแนวของเซี่ยโย่วอานไม่ได้ จึงสารภาพทุกอย่าง รับว่าเป็นองค์ชายใหญ่ส่งตนให้แอบเข้าไปในสำนักหงเหวิน และผลักนั่วนั่วตกทะเลสาบ
หลักฐานมัดตัวแน่นหนา องค์ชายใหญ่เซียวจิ่งซิวถูกนำตัวมายังตำหนักไท่จี๋ ฝ่าบาททรงพระทัยปวดร้าวยิ่ง “เกิดร่วมรากเหง้าเดียวกัน เหตุใดถึงต้องเร่งรังแกกัน เหตุใดเจ้าจึงคิดร้ายกับน้องๆ ของเจ้า”