ทุกคนตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากอีกครั้ง เซียวจิ่งช่านพึมพำว่า "นั่วนั่วทำเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ รู้ว่าจะส่งเสือกับเสือดาวมาช่วยพวกเราแล้ว ไฉนไม่ให้พวกมันรอพวกเรา พาพวกเราออกไปด้วยเล่า"
หลินชิงอี้กล่าวว่า "ข้าเดาว่านั่วนั่วคงไม่ต้องการให้เสือกับเสือดาวถูกพบเห็น"
การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงหากล่าเสือกับเสือดาวได้ จะมีรางวัลอย่างงาม
เซียวจิ่งเซวียนค่อนข้างสงบสติอารมณ์ "บัดนี้คงได้แต่พวกเราหาทางออกไปเองแล้ว"
ทั้งสามเดินวนเวียนอยู่ในป่าครึ่งค่อนวัน กลับพบว่าไม่ว่าจะเดินออกไปทางใด ก็ย้อนกลับมายังจุดที่เริ่มออกเดินทางแต่แรกได้เสมอ
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง แต่อันตรายยังคงไม่คลี่คลาย ทั้งสามเริ่มตื่นตระหนกกันแล้ว
อันที่จริง ครั้นพลุสัญญาณถูกยิงออกไป องครักษ์หลวงก็ออกปฏิบัติการทันที ทว่าตระเวนค้นทั่วทั้งป่าแล้วก็ยังไม่พบไท่จื่อและพวกพ้อง
เมื่อพบว่าสถานการณ์ผิดปกติ ผู้บัญชาการองครักษ์หลวงจึงรายงานเรื่องถวายฮ่องเต้
ตามหลักแล้วโดยรอบสนามล่าสัตว์มีคนเฝ้าอยู่ ไท่จื่อและพวกไม่มีทางหายไปต่อหน้าต่อตาองครักษ์หลวงได้ แต่ผู้คนก็หายสาบสูญไปเช่นนี้
ไท่จื่อและองค์ชายสามหายตัวไปพร้อมกัน นับเป็นเรื่องใหญ่เทียมฟ้า ที่หายไปด้วยกันยังมีหลินชิงอี้ทายาทเพียงผู้เดียวแห่งจวนแม่ทัพ ฮ่องเต้กริ้วหนัก ทรงเพิ่มกำลังคนออกตามหา
ด้วยเกรงว่านั่วนั่วจะเป็นห่วง ฮ่องเต้จึงมิได้ทรงบอกข่าวนี้แก่นั่วนั่ว แม้แต่องค์ชายหกก็มิได้ตรัส