เรือรบถูกอสูรร้ายสองตัวประกบกลาง ลำบากยากเข็ญ โชคดีที่หลังจากฉู่หางจือและนายเซียวผู้กล้าพูดเกลี้ยกล่อมคราหนึ่ง ทุกคนก็สงบลง
ยามนี้นอกจากการรอคอย ก็ไร้หนทางอื่น
เนิ่นนานผ่านไป อสูรร้ายที่คาดว่ากลืนนั่วนั่วลงไปเกิดชักกระตุกอย่างรุนแรง ผืนสมุทรพลันปั่นป่วน หัวใจทุกดวงพลันลอยขึ้นมาเกาะอยู่ที่ลำคอ
แม้นายเซียวผู้กล้าจะย้ำแล้วย้ำอีกว่านั่วนั่วไม่ธรรมดา ทว่านางเป็นเพียงเด็กน้อย บัดนี้แม้แต่ความเป็นตายของนางเองก็ยังมิอาจรู้
อสูรร้ายชักรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งตัวเรือยังโคลงเคลงไปด้วย ต่อมาคือเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด ดั่งเสียงฟ้าคำราม อสูรร้ายอีกตัวที่อยู่ตรงข้ามพลอยกระสับกระส่ายไปด้วย ว่ายตรงมาทางนี้ทีละน้อย
ต่อให้มันมิได้คิดทำร้ายผู้ใด แต่ด้วยรูปร่างของมัน หากผ่านไปตรงนี้ เรือรบก็ต้องถูกบดขยี้แหลกละเอียด ทุกคนกลั้นหายใจ รอคอยวาระสุดท้าย
ทันใดนั้น อสูรร้ายฝั่งตรงข้ามส่งเสียงร้องแหลม อสูรร้ายอีกตัวก็หยุดนิ่ง ส่งเสียงร้องแหลมตอบ ราวกับกำลังโต้ตอบ จากนั้นมันก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ มิไหวติง
ทุกคนยังไม่ทันได้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ อสูรร้ายที่กลืนนั่วนั่วก็เคลื่อนตรงมายังเรือรบแล้ว
ได้เห็นความหวังท่ามกลางความสิ้นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็ได้เห็นความหวังดับวูบลงครั้งแล้วครั้งเล่า ความตึงเครียดเช่นนี้ช่างบีบคั้นจิตใจเกินไป หลายคนเกือบจะถึงจุดแตกหัก
บางคนเอ่ยเสียงปนสะอื้น "จะตายก็ตายไปเลย เจ้าช่วยให้มันจบๆ ไปเสียทีเถิด ไหวตัวไปมาอยู่นั่น น่ากลัวเกินไปแล้ว"