แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน เจิ้งเยี่ยทิ้งฉินถลันเข้าไป แต่กลับถลาไปแตะเพียงดาดฟ้าเรืออันเย็นเยียบ นายเซียวผู้กล้าก็พุ่งตัวเข้าไปเช่นกัน แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า นางวิ่งไปที่กราบเรือ ตะโกนอย่างสิ้นหวัง "นั่วนั่ว นั่วนั่ว"
ทว่าเงาของนั่วนั่วจะหาได้จากที่ใด
"ข้าจะฆ่าเจ้า" นายเซียวผู้กล้าชักกระบี่จากร่างของลูกเรือคนหนึ่ง แทงตรงไปยังคนที่โยนนั่วนั่ว แต่กลับถูกคนขวางไว้ "นายเซียว ท่านดูเถิด หลังจากโยนเด็กนั่นลงทะเล อสูรทะเลก็สงบลง นางช่วยชีวิตทุกคนไว้"
นายเซียวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เหลวไหล เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่วนั่วเป็นเด็กที่ดียิ่งเพียงใด"
ผู้กล้าทำร้ายนั่วนั่วได้ ก็คู่ควรตาย นายเซียวถูกความโกรธครอบงำ ชูดาบขึ้นหมายจะสังหารคนผู้นั้น
ใต้ทะเลกลับส่งเสียงร้องน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง จากนั้นคลื่นก็ซัดสาดราวภูเขาถล่ม ลำเรือถูกยกสูงขึ้นอีก เกือบสามฉื่อเหนือผิวน้ำ เรือรบลอยอยู่กลางอากาศ โยกเยกคล้ายจะพลิกคว่ำ
ผู้คนบนเรือถูกแรงสั่นสะเทือนมหาศาลกระแทกกลิ้งไปมา คนที่โยนนั่วนั่วลงทะเลและคนข้างเคียงก็ตกลงสู่มหาสมุทร เสียงร้องโหยหวนดังก้องทั่ว
นายเซียวผู้กล้าและเจิ้งเยี่ยก็ถูกซัดเซไปยังกราบเรือ โยกเยกจวนเจียน หากไม่ระวังเพียงเล็กน้อยก็จะร่วงลงสู่ทะเลกว้าง
นี่ยังมิใช่สิ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุด ขณะนั้นไม่ไกลนักกลับมีภูเขาลูกหนึ่งเคลื่อนเข้าหาเรือด้วยความเร็วสูง แท้จริงแล้วนั่นมิใช่ภูเขา แต่เป็นสัตว์ร้ายยักษ์อีกตนหนึ่ง มันอ้าปากกว้างดั่งกระบวยโลหิต ประหนึ่งจะขย้ำเรือใหญ่ให้แหลกคาเขี้ยว
เมื่อเผชิญศัตรูเช่นนี้ กำลังมนุษย์ช่างดูเล็กจ้อยนัก เจิ้งเยี่ยขาอ่อนหวาดกลัวจนหมดสิ้น นางเซียวผู้กล้าจ้องมองสัตว์ร้ายเบื้องหน้าอย่างตะลึง นางมิได้หวาดหวั่นมากนัก เพียงรู้สึกว่าทำให้ความหวังดีของฮองเฮาเหนียงเหนียงสูญเปล่า อีกทั้งเรือใหญ่ที่มังกรชั่วทุ่มทุนมหาศาลสร้างขึ้นก็จะพินาศ