"ส่งของขวัญงั้นหรือ?" นายเซียวผู้กล้าสงสัยยิ่งนัก สัตว์ยักษ์ทั้งสองนี้จะส่งของขวัญอะไรมาให้นั่วนั่วได้
นั่วนั่วผงกศีรษะไม่หยุด "อืม ๆ พวกมันจะมาขอบคุณที่เราช่วยชีวิตพวกมันนะ"
นั่วนั่วก็คาดหวังไม่น้อย ไม่รู้ว่าปลาภูเขาใหญ่จะส่งอะไรมาให้ตน
อสูรยักษ์ทั้งสองว่ายเข้ามาจากซ้ายและขวา นั่วนั่วได้รับข้อมูลจากเสียงร้องของพวกมัน จึงแจ้งให้ทุกคนถอยหลังไป
แม้จะไม่เข้าใจ ทุกคนก็เชื่อฟังแล้วถอยเข้าไปด้านใน
ครั้นแล้วสองเจ้ายักษ์ก็ยื่นหัวใหญ่โตออกมา อ้าปากพ่นสิ่งของลงบนเรือพาณิชย์
ข้างในมีทั้งปะการังแดงก้านใหญ่ ปะการังดำ ไข่มุกส่องแสงยามค่ำคืน และเปลือกหอยรูปทรงแปลกตาหลากหลาย ทั้งเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน อีกทั้งหยกอีกมากมาย
กล่าวได้ว่า บนดาดฟ้าเต็มไปด้วยกองพะเนิน
ทุกคนแทบถลึงตา ป่าสมบัติหายากเช่นนี้ แม้ในฝันก็ไม่กล้าฝันเช่นนี้
ลูกเรือคนหนึ่งทอดถอนใจ "สองเจ้ายักษ์นี่ฉลาดจริง รู้ด้วยว่าสิ่งใดมีค่า"
ความจริงอสูรยักษ์ทั้งสองได้บอกกับนั่วนั่วแล้วว่า พวกมันซ่อนตัวใต้ท้องทะเล เคยเห็นมนุษย์ดำน้ำลงมาเก็บสิ่งเหล่านี้
นั่วนั่วหาได้รู้มูลค่าของสิ่งเหล่านี้ไม่ เพียงรู้สึกว่ามันงดงามยิ่งนัก
ดังนั้น นางจึงโบกมืออย่างยินดีแก่อสูรยักษ์ พลางกล่าวขอบคุณไม่หยุด
อสูรยักษ์ทั้งสองส่งเสียงร้องประสานตอบรับ แล้วค่อย ๆ จมลงสู่ก้นทะเล ท้องทะเลกลับคืนสู่ความสงบ
นั่วนั่วรู้ว่าครั้งนี้พวกมันกลับบ้านอย่างแท้จริงแล้ว นางถอนหายใจยาวแล้วกล่าวว่า "แผลของปลาภูเขาใหญ่หายดีแล้ว ต่อไปก็จะไม่เกรี้ยวกราดส่งเดชอีกแล้ว ท่านเซียว เราออกเดินทางต่อได้แล้ว"