หลินจื้อหย่วนและหลินชิงอวิ๋นล้วนเป็นผู้ชำนาญศึกมาช้านาน เพียงชั่วครู่ผู้คนเบื้องหน้าก็ถูกโค่นลงไม่น้อย
แต่ทนไม่ไหวที่อีกฝ่ายเตรียมการมาเต็มที่ โดยมีเป้าหมายเอาชีวิตคนของหลินจื้อหย่วน
พวกมันมีคนมากและทุกกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิต ไม่นานหลินจื้อหย่วนก็แทบต้านไว้ไม่อยู่
“ชิงอี้ อีกประเดี๋ยวข้ากับท่านพี่ใหญ่จะถ่วงเวลาศัตรูไว้ เจ้าพานั่วนั่วไปก่อน”
เผชิญถ้อยคำคุ้นเคยนี้ นั่วนั่วไม่พอใจยิ่ง ทุกครั้งเมื่อประสบอันตราย ทุกผู้ล้วนคิดอยากให้นางไปก่อน
นางก็เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลิน อยากร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับทุกคน
ครานี้ หลินชิงอี้มิได้พานั่วนั่วหลบหนีในทันที แต่ดึงนางเข้าไปหลบใต้โต๊ะ พวกเขาต้องการให้นั่วนั่วช่วย
“นั่วนั่ว พวกมันมากเกินไป ท่านพ่อและท่านพี่ใหญ่รับมือคนมากมายไม่ไหว เจ้าเรียกสหายมาช่วยได้หรือไม่”
“อื้ม” นั่วนั่วพยักหน้าอย่างยินดี ท่านพี่เล็กช่างดีนัก คิดได้ตรงกับนาง
คนพวกนี้ชั่วช้ายิ่ง นั่วนั่วอยากเรียกสหายที่เก่งกาจมาช่วย
นับตั้งแต่ค้นพบประโยชน์ของขลุ่ยกระดูกที่สำนักเทียนหลัว นั่วนั่วยามว่างก็เริ่มฝึกฝนขลุ่ยกระดูก บัดนี้นางสามารถเป่าสำเนียงต่าง ๆ เรียกสัตว์ต่างชนิดได้แล้ว
เสี่ยวชุ่ยบอกนางเมื่อไม่นานมานี้ว่าแถวนี้มีฝูงหมาป่า เช่นนั้นก็เรียกฝูงหมาป่าเถิด
ตัดสินใจแล้ว นั่วนั่วก็หยิบขลุ่ยกระดูกออกมาเริ่มเป่า
นั่วนั่วเป่าแผ่วเบา ขลุ่ยส่งเสียงหอนดุจหมาป่าทุ้มลึก