ไม่คาดคิดว่ามือสังหารผู้นั้นจะยังดื้อรั้นนัก “ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นโจร ฆ่าข้าเสียเถิด ข้าไม่รู้อันใดทั้งสิ้น”
หลินชิงอวิ๋นแสยะยิ้ม “อยากตายหรือ ง่ายดายนัก อีกประเดี๋ยวข้าจะโยนเจ้าลงในฝูงหมาป่า ให้เจ้าลิ้มรสถูกพวกมันกัดแทะ สิน่า นั่วนั่ว ฝูงหมาป่าคงเชื่อฟังเจ้าดีกระมัง”
“เจ้าค่ะ ราชันย์หมาป่าบอกว่าข้าช่วยรักษาลูกของมัน ต่อจากนี้ข้าบอกสิ่งใดก็เป็นเช่นนั้น คนผู้นี้ช่างน่าชังนัก พี่ใหญ่อยากจัดการเขาเช่นไรก็ได้”
นั่วนั่วผู้เฉลียวฉลาดเข้าใจความตั้งใจของท่านพี่ใหญ่ในทันใด ถึงขั้นหยิบขลุ่ยกระดูกออกมาบอกว่าจะเรียกฝูงหมาป่ากลับมา
มือสังหารผู้นั้นเห็นกับตาว่าฝูงหมาป่าเชื่อฟังนั่วนั่วเพียงไร จะกล้าปิดบังอำพรางสิ่งใดอีกได้ จึงสารภาพออกมาตรงๆ
เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าเจ้านายที่แท้จริงของตนคือผู้ใด แต่พวกเขาฝึกฝนอยู่ในติ้งเซียงมาโดยตลอด ได้รับคำสั่งจึงมาลอบสังหารหลินจื้อหย่วน
“ติ้งเซียง นั่นมิใช่เขตศักดินาของอ๋องหยงหรอกหรือ” หลินจื้อหย่วนขมวดคิ้ว ในใจกำลังครุ่นคิดสิ่งใดบางอย่าง
ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่า มือสังหารคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการใส่ร้ายหลินจื้อหย่วนส่งมา ผู้นี้เก็บไว้ภายหน้าย่อมมีประโยชน์อีกแน่
แต่หากพาติดตัวไปด้วยก็เป็นภาระ ฝากไว้กับทางการก็ไม่วางใจ ขณะที่หลินจื้อหย่วนกำลังจนแต้ม นั่วนั่วก็มีความคิดหนึ่ง
“ท่านพ่อ สหายของข้าผู้หนึ่งคงช่วยได้”
หลินจื้อหย่วนรีบส่ายหน้า “การมอบคนให้สหายสัตว์เหล่านั้นของเจ้าดูแลย่อมไม่สมควรอย่างยิ่ง พวกเราลองหาวิธีอื่นเถิด”
ตั้งแต่ได้พบนั่วนั่ว สหายของนางล้วนไม่มีผู้ใดเดินสองขาเลย หลินจื้อหย่วนคิดเช่นนี้ ก็นับว่าปกติยิ่ง