นั่วนั่วจ้องมองโจวเหรินหลี่ตรงหน้าเนิ่นนานโดยไม่ปริปาก หัวใจของโจวเหรินหลี่แทบจะหลุดออกมานอกอก
ท่านชุยและอาจารย์อีกหลายคนมีสีหน้าเคร่งเครียด แววตามองโจวเหรินหลี่ล้วนประหลาดพิกล
ในที่สุด นั่วนั่วก็ยังส่ายหน้า “ไม่ใช่เขา”
โจวเหรินหลี่เกือบจะทรุดลงกองกับพื้น ฝืนประคองตัวกลับเข้าขบวน นางรู้สึกตลอดเวลาว่าแววตาที่นั่วนั่วมองนางราวกับล่วงรู้สิ่งใด
ดูผู้คนจนครบแล้ว ก็ยังไม่พบคนที่นั่วนั่วกล่าวถึง นั่วนั่วเองก็มิได้เอ่ยว่าตนถูกผลักตกน้ำ
นั่วนั่วไม่รู้จักคนผู้นั้น แต่หากพบกันอีกครั้งนางต้องจำกลิ่นของเขาได้แน่
อันที่จริง ตอนที่โจวเหรินหลี่อยู่ด้านหลังนั่วนั่ว นั่วนั่วก็ทราบแล้ว เหตุที่ไม่เปิดโปงเขา เพราะนั่วนั่วพบว่าเขายังไม่ถึงกับชั่วร้ายหมดจด
แม้นั่วนั่วจะไม่เป็นอันตราย แต่ทั่วทั้งสำนักหงเหวินยังคงตื่นตระหนก ท่านชุยกับจางเยวี่ยนเจิ้งมาเยือนถึงที่เพื่อขอขมาด้วยตนเอง
ฮูหยินผู้เฒ่าหลินกับถังหว่านฉิงปวดใจยิ่งนัก จึงขอลาพักกับท่านชุย ให้นั่วนั่วพักรักษาตัวที่บ้านสักสองสามวัน
แม้นั่วนั่วจะมีพรสวรรค์เหนือคน ทว่านิสัยบริสุทธิ์ จึงถูกผู้อื่นหลอกลวงด้วยคำพูดไม่กี่คำ
ฮูหยินผู้เฒ่าหลินกับถังหว่านฉิงจำต้องอบรมสั่งสอนนั่วนั่วอีกครั้ง อย่าให้เชื่อใจผู้ใดง่าย ๆ
“ท่านยาย ท่านแม่ ไม่ต้องเป็นห่วง นั่วนั่วไม่เป็นไร ตอนอยู่ก้นทะเลสาบ นั่วนั่วพบสิ่งสวยงามมากมาย ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าเปลือกหอยนี่รีบร้อนออกมา นั่วนั่วยังจะเล่นอีกสักพัก”