ผู้นั้นยิ้มบาง เด็กสามขวบจะต้องใช้วิธีแยบยลอันใด เพียงหาที่เปลี่ยวขู่ให้ตกใจก็พอ
"ข้านึกว่าเจ้าจะมีวิธีดีเสียอีก ไม่เห็นหรือว่าอีกาตัวน้อยนั่นมีคนติดตามอยู่ตลอด ไม่เช่นนั้นข้าลงมือไปนานแล้ว" โจวเหรินหลี่เอ่ยอย่างหงุดหงิด
"เรื่องนี้ข้ามีวิธีของข้า เจ้าไปรอที่ริมทะเลสาบใจกลางหลังเขาเถิด อีกประเดี๋ยวเด็กน้อยนั่นจะต้องมาส่งตัวถึงที่แน่ ต้องทำอย่างไรเจ้าย่อมรู้"
"เจ้าเป็นใคร" โจวเหรินหลี่ถาม
"เจ้าแค่จำไว้ว่าข้าคือสหายของเจ้าก็พอ" กล่าวจบก็สะบัดพัดเดินจากไปอย่างลอยชาย ทิ้งให้โจวเหรินหลี่ยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม
ริมทะเลสาบหลังเขา ความหมายของผู้นั้นคือ...
โจวเหรินหลี่อดสะท้านเย็นวาบมิได้ แต่เขาก็ยังเดินมาที่หลังเขาราวกับถูกผีนำทาง
รออยู่ครู่ใหญ่นั่วนั่วก็ยังไม่มา โจวเหรินหลี่กลับรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก
มิใช่เขาไม่อยากแก้แค้น แต่คนที่สมควรตายไม่มา ขณะเตรียมจะจากไป นั่วนั่วกลับมุ่งมาทางนี้
โจวเหรินหลี่จำต้องย่อตัวหลบเข้าพุ่มไม้อีกครั้ง นั่วนั่วเดินเลียบชายทะเลสาบค้นหาทั่วทุกหน ราวกับกำลังมองหาสิ่งใด
ทันใดนั้นนางก็หยุดฝีเท้า เปล่งเสียงร่าเริงยินดี "ในที่สุดก็เจอ"
แล้วจึงย่อตัวลงกระชากหญ้าน้ำริมทะเลสาบ โจวเหรินหลี่ค่อยๆ ก้าวเข้าไป
ร่างน้อยนิดเพียงนี้ นั่งยองๆ อยู่ริมทะเลสาบ ขอเพียงออกแรงผลักเพียงเบา นางก็จะจมหายสู่ก้นบึ้งชั่วนิรันดร์
แต่เมื่อถึงเบื้องหลังนั่วนั่ว โจวเหรินหลี่กลับลังเล ไม่กล้าลงมือ