นั่วนั่วไม่เพียงอัญเชิญฝูงหมาป่ามาทำลายล้างกลุ่มมือสังหารจนสิ้น ยังใช้ป้ายอาญาสิทธิ์หนึ่งชิ้นช่วยให้หลินจื้อหย่วนได้องค์กรข่าวกรองลับที่ไม่คิดมูลค่า ซึ่งแทรกซึมไปทั่วทั้งแคว้นต้าหวาน
สำนักเทียนหลัวเริ่มสืบค้นข้อมูลเมื่อสามปีก่อน ทั้งยังส่งคนไปยังเขตศักดินาของอ๋องหยง ณ ติ้งเซียง เพื่อสืบหากลุ่มมือสังหาร
บิดาและบุตรตระกูลหลินจื้อหย่วนเดินทางลงใต้สู่เมืองหลวงต่อไป
แน่นอนว่าด้วยความรอบคอบของหลินจื้อหย่วน เขาย่อมไม่มอบความหวังทั้งหมดไว้กับสำนักเทียนหลัว ในทางลับ เขาได้ส่งจดหมายกลับบ้าน ให้มารดาใช้กำลังทรัพย์ในครอบครัวสืบสวนการติดต่อทางจดหมายระหว่างเป่ยเจียงกับเมืองหลวงเมื่อสามปีก่อน
อย่างลับ ๆ เขาส่งคนไปจับตาดูอ๋องหยง
ครั้งนั้น อ๋องหยงอยู่ในวัยฉกรรจ์เลือดร้อน มุ่งมั่นจะไปสนามรบเพื่อพิทักษ์ชายแดนแทนฝ่าบาท ฝ่าบาทมิอาจขัดพระประสงค์ ส่งองค์ชายไปยังเป่ยเจียง
อ๋องหยงกับหลินจื้อหย่วนมีความสัมพันธ์อันดีอยู่ก่อนแล้ว อีกทั้งองค์ชายยังตั้งพระทัยเรียนรู้การนำทัพและออกรบอย่างแท้จริง หลินจื้อหย่วนจึงถ่ายทอดวิชาอย่างใส่ใจอยู่ช่วงหนึ่ง ทั้งสองเข้ากันได้ดีทีเดียว
ต่อมาแนวหน้ารบตึงเครียด เสบียงและยุทโธปกรณ์ขาดแคลน หลินจื้อหย่วนเป็นห่วงความปลอดภัยของอ๋องหยง จึงบังคับให้องค์ชายประทับอยู่แนวหลัง
อ๋องหยงแม้ไม่ได้ออกรบแนวหน้า แต่ทรงช่วยงานอยู่แนวหลังตลอด องค์ชายกับหลินจื้อหย่วนนับว่าเป็นสหายร่วมทุกข์ร่วมยาก
หลายปีที่หลินจื้อหย่วนติดอยู่ในเมืองอวี๋ชาง อ๋องหยงเฝ้ารักษาเป่ยเจียงมาตลอด แม้ไม่มีความดีความชอบใหญ่หลวง แต่ก็ไม่เกิดปัญหาใหญ่โต
ดังนั้น แม้ในสมองจะแวบผ่านความคิดที่ว่าอ๋องหยงอาจมีปัญหา แต่หลินจื้อหย่วนก็ปฏิเสธไปตั้งแต่แรก