ฮูหยินผู้เฒ่าหลินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องใด เหตุใดจึงอ้ำอึ้งเช่นนี้”
“ฮูหยินผู้เฒ่า โสมพันปีต้นนั้นเสียหายแล้วเจ้าคะ” หลิวโหมโหมเม้มปากแน่น ก่อนส่งกล่องในมือขึ้นมา
เมื่อเปิดกล่องออก โสมที่แปรสภาพเป็นรูปคนเต็มไปด้วยรูหนอน โสมขนาดใหญ่ต้นนั้นบัดนี้เหลือเพียงซากเปล่า
ถังหว่านฉิงก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้ ห้องเก็บของมีผู้ดูแลทุกเดือน เหตุใดจึงมีหนอน”
นั่วนั่วฟังท่านยายเล่าก่อนหน้านี้ว่าโสมต้นนี้เดิมมีแผนจะให้ตนรับประทาน นางจึงเอ่ยขึ้นทันที “นั่วนั่วกินข้าวๆ กับเนื้อๆ ก็พอแล้ว โสมนั่วนั่วไม่ชอบ ท่านน้ากับท่านยายอย่าโศกเศร้าเลย”
ท่านไท่ฮูหยินหลินลูบมือนั่วนั่วพลางกล่าว “นั่วนั่วรู้ความยิ่งนัก”
ทว่าในใจกลับร้อนรนไม่สงบ โสมเป็นของพระราชทานจากไทเฮา หากใช้รักษาโรคช่วยชีวิตก็ยังพอมีเหตุผล แต่ว่าบัดนี้มันถูกทำลายเช่นนี้ หากเรื่องแพร่งพรายออกไปย่อมเป็นความผิดฐานลบหลู่มหันต์
ความร้ายแรงของเรื่องนี้ ถังหว่านฉิงย่อมเข้าใจดีเช่นกัน นางรีบเอ่ยขอขมากับมารดาสามีทันที “ท่านแม่ ล้วนเป็นความผิดของข้า ละเลยการดูแลงานในจวนจึงก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่หลวงเพียงนี้ หากไทเฮาทรงพิโรธลงโทษ ข้าจะรับผิดชอบไว้แต่ผู้เดียว ไทเฮาทรงมีพระเมตตากรุณา ย่อมไม่ทรงกริ้วผู้อื่นเป็นแน่”
“ตลอดหลายปีมานี้เจ้าเอาแต่ดูแลตัวเองก็ยากลำบากอยู่แล้ว จะโทษเจ้าได้อย่างไร หากข้ามิใช่หนีไปหลีกเร้นที่สวนนอกเพื่อหาความสงบ ก็คงไม่เกิดความผิดพลาดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้ากังวล พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังไปกราบทูลขอพระราชทานอภัยโทษต่อไทเฮาเอง จะให้ผู้ไม่หวังดีฉกฉวยโอกาสมิได้เด็ดขาด”