“พวกเจ้าคอยสักครู่ก่อนนะ” นั่วนั่วกล่าวจบก็เรียกเสี่ยวชุ่ยมา กระซิบกระซาบกับมันอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวชุ่ยก็กระพือปีกบินออกไป
อีกไม่นานเท่าใดนัก เสียงร้องของเสี่ยวชุ่ยก็ดังมาจากกลางอากาศ นั่วนั่วคว้าขาเป็ดบนโต๊ะแล้วเดินตับเตาะไปยังเรือนด้านหลัง
ถังหว่านฉิงก้าวเท้าไล่ตามไปทันที “นั่วนั่ว เจ้าเพิ่งฟื้นไข้มา ระวังหน่อย”
แต่เด็กน้อยวิ่งเร็วเหลือเกิน ถังหว่านฉิงกลัวว่าไล่ตามเร่งไปจะทำให้นั่วนั่วหกล้ม จึงได้แต่ตามอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
นางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเหยี่ยวใหญ่ตัวมหึมาบินวนอยู่บนท้องฟ้า ใจของถังหว่านฉิงแทบจะจุกอยู่ที่คอหอย ร่างน้อยของนั่วนั่วเช่นนี้ ถูกเหยี่ยวคาบไปก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“นั่วนั่ว กลับมา” ถังหว่านฉิงพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเหยี่ยวโฉบลงมาทางนั่วนั่ว
โชคดีที่เหยี่ยวนั้นมิได้คิดคาบนั่วนั่วไปไหน กลับหยุดตรงหน้านั่วนั่วไว้
แต่รูปร่างอันใหญ่โตนั้นก็ยังทำให้คนขนลุกขนพอง ถังหว่านฉิงเรียกเสียงต่ำ “นั่วนั่ว กลับมาเร็วเข้า อันตรายนะ”
“ท่านน้า มันเป็นสหายของข้าเช่นกัน เอาของมาให้ข้า ไม่อันตรายเจ้าค่ะ” นั่วนั่วหันกลับมายิ้มหวานให้ถังหว่านฉิง เผยให้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง
ถังหว่านฉิงมุมปากกระตุก สหายของนั่วนั่วช่างมากจริงหนอ ไล่ตั้งแต่เล็กอย่างแมลง ไปจนใหญ่ถึงเหยี่ยว มีครบทุกอย่าง
เมื่อเห็นของที่เหยี่ยวเอามาให้นั่วนั่ว ถังหว่านฉิงตกใจจนลูกตาจะต้องร่วงหล่นออกมา นั่นกลับเป็นโสมต้นหนึ่ง รูปร่างและขนาดคล้ายต้นที่ไทเฮาประทานมาให้ถึงแปดเก้าส่วน
นั่วนั่วรับโสมไว้ ยื่นขาเป็ดให้เหยี่ยว ลูบหัวมันพลางกล่าวว่า “ขอบใจเจ้ามากนะ กลับไปก็ดูแลสัตว์เล็กตัวอื่นๆ ด้วยเล่า”