บุรุษร่างกำยำนั้นร้อนรน ปรี่เข้าไปบังร่างบุตรสาวไว้เบื้องหน้าพลางกล่าวว่า "คุณชาย นี่ท่านรังแกหญิงชาวบ้านกลางตลาดชัด ๆ"
โจวเหรินหลี่แค่นเสียงอย่างไม่ยี่หระ "ข้าเห็นว่าสุนัขตัวนั้นก็ฟังคำเจ้าเด็กขอทานนั่นคนเดียว ข้าจะซื้อมันทั้งคู่เสียเลยก็สิ้นเรื่อง"
ว่าแล้วก็โยนเงินแท่งหนึ่งออกมา พลางโบกมือเรียกพรรคพวกให้ลงมือ
เด็กสาวกอดหมาตัวใหญ่พลางร่ำไห้ "ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย"
บุรุษผู้เป็นบิดาและสตรีผู้เป็นมารดาคุกเข่าลงกับพื้นดินวิงวอน "คุณชาย ได้โปรดยกมือขึ้นสูงเถิด พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ ไม่มายังเมืองหลวงอีกแล้ว"
โจวเหรินหลี่ไม่สะทกสะท้าน เพียงแวบแรกเขาก็หมายปองสุนัขตัวนั้นแล้ว สุนัขที่แสนรู้ถึงเพียงนั้น หากได้พาติดตัวไปภายหน้าจะทรงเกียรติเพียงใด
ลูกน้องของเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง กรูเข้าไปฉุดกระชากเด็กสาวกับสุนัข เมื่อเห็นเจ้านายน้อยถูกรังแก เจ้าสุนัขใหญ่ที่แสนเชื่องมาตลอดก็ขนลุกชัน เห่าเหี้ยมเกรี้ยวอย่างดุร้าย พุ่งเข้าใส่โจวเหรินหลี่ทันที โจวเหรินหลี่ตาฉับมือไว ฉุดเด็กติดตามคนหนึ่งมาบังหน้า เด็กรับใช้ผู้นั้นถูกขบเข้าเต็มเปา เนื้อหนังฉีกขาดไปชิ้นหนึ่ง
แม้จะตกใจไม่น้อย แต่นั่นกลับเป็นข้ออ้างให้โจวเหรินหลี่ "ข้าก็บอกแล้วว่าหมาตัวนี้ดุร้ายนัก เกือบกัดคุณชายข้าเข้าให้แล้ว วันนี้ข้าต้องเอาตัวมันไปให้ได้"
เมื่อเห็นว่าเด็กสาวกับสุนัขกำลังจะถูกฉุดไป หลินชิงอี้ที่คิดจะไม่หาเรื่องมาตลอดก็อดรนทนไม่ไหว
ทว่านั่วนั่วกลับทนไม่ได้ก่อนเขาเสียอีก เด็กน้อยดีดตัวพรวดเดียวมาอยู่ตรงหน้าโจวเหรินหลี่ ฮึดฮัดกล่าว "เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาช่วงชิงลูกกับหมาของคนอื่น"