ทุกคนกลั้นหายใจไม่กล้าส่งเสียง มีเพียงจักรพรรดิซู่หนิงที่ยื่นมือออกมาขวาง “ฮองเฮา อย่าเลย”
ฮองเฮาเงยพระพักตร์ขึ้น ทอดพระเนตรจักรพรรดิซู่หนิงอย่างแน่วแน่ ตรัสเรียบเฉย “หม่อมฉันเสียดายมานานกว่าสิบปี จะให้หม่อมฉันเสียใจไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ”
ในที่สุด จักรพรรดิซู่หนิงก็ทรงหดพระหัตถ์กลับ ในพระทัยก็เชื่อมั่นในตัวเหนียงเหนียงเช่นกัน ทว่าเกี่ยวพันถึงชีวิตของฮองเฮา พระองค์มิกล้าเสี่ยง
“ยานี้หม่อมฉันสมัครใจกินเอง ท่านเขียนพระบัญชาไว้ก่อน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็อย่าไปกริ้วเหนียงเหนียงกับตระกูลหลิน ตัวท่านเองก็อย่าทรงเก็บความแค้นไว้ในพระทัย ตกลงหรือไม่”
“ฮองเฮา เรายังหนุ่มสาว ยังพอจะ…” ยังมิทันที่จักรพรรดิซู่หนิงจะทรงกล่าวจบ ฮองเฮาก็ยื่นพระหัตถ์มาปิดพระโอษฐ์ไว้ นางลูบไล้พระนาภีของตนเองเบาๆ ตรัสถาม “แล้วพวกเล่า ทั้งที่อาจยังมีชีวิตอยู่ พวกเราจะละทิ้งพวกเขาไปเช่นนี้หรือ”
เพียงประโยคเดียว ก็ถามจนจักรพรรดิซู่หนิงทรงนิ่งเงียบ หาคำตอบมิได้ แท้จริงแล้วพระองค์ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฮองเฮา
ฮองเฮาตรัสอีกว่า “รับปากหม่อมฉัน ปฏิบัติต่อนั่วนั่วและตระกูลหลินให้ดี ได้หรือไม่”
“ได้ ข้ารับปากเจ้า” ในที่สุดจักรพรรดิซู่หนิงก็ทรงปล่อยพระหัตถ์
ผู้คนรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์ก็ล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด นั่วนั่วเองก็เริ่มเข้าใจบ้างว่าพวกเขาหวาดหวั่นสิ่งใดกันแน่ จึงถอนหายใจ “ผู้ใหญ่ของพวกท่านนี่ช่างยุ่งยากเสียจริง”
“นั่วนั่ว แม่บุญธรรมกายไม่สะดวก เจ้าต้องดูแลท่านพ่ออุปถัมภ์และบรรดาท่านพี่ให้ดีแทนแม่บุญธรรมด้วยนะ” ฮองเฮาทรงหยิกแก้มน้อยๆ ของนั่วนั่วเบาๆ แล้วทรงถือโอสถขึ้นมา เสวยลงไป