นั่วนั่วผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด เมื่อได้ยินว่าจะต้องสังหารเด็กเหล่านั้น ก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่ วิ่งไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ดึงชายฉลองพระองค์พร้อมน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ไม่ใช่ว่าค่อยมาทีหลังหรือเพคะ เหตุใดจึงต้องสังหารพวกเขาด้วยเล่า”
“องค์หญิง พระวรกายของฮองเฮาไม่อาจรองรับพระโอรสธิดาได้มากเพียงนั้น ได้แต่…” หมอหลวงเซียวเองก็พูดต่อไม่ไหว เรื่องนี้แต่เดิมสามารถปิดบังเหนียงเหนียงได้ แต่นางจิตใจบริสุทธิ์ คิดอะไรก็เป็นอย่างนั้นเกินไป หากให้นางรู้ถึงความเกี่ยวข้องและผลร้ายแรง ภายหน้าก็จะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก
ก็มีเพียงนาง หากเป็นผู้อื่นก่อเรื่องใหญ่หลวงเช่นนี้ อย่าว่าแต่ปลอบโยนเลย ศีรษะคงหลุดจากบัลลังก์ไปนานแล้ว
“ไม่จริงเพคะ เหนียงเหนียงต้องคิดหาวิธีได้แน่ ท่านพ่อบุญธรรม ท่านแม่บุญธรรม เชื่อใจเหนียงเหนียงเถิด เหนียงเหนียงจะไปหาวิธีเดี๋ยวนี้” เหนียงเหนียงกล่าวจบ ก็วิ่งตรงไปยังตำหนักข้างของฮองเฮา
“เร็วเข้า ตามองค์หญิงไป อย่าให้นางทำร้ายตนเอง” ฮองเฮาไร้เรี่ยวแรง ได้แต่สั่งผู้อื่น
เต๋อเฟยพยายามยิ้มให้ฮองเฮาอย่างยากลำบาก “ฮองเฮาพักผ่อนอย่างสงบเถิด หม่อมฉันจะไปจับตาดูนั่วนั่วด้วยตนเอง ไม่ยอมให้นางเกิดเรื่องได้”
ขาสั้นของนั่วนั่วจะเทียบกับเต๋อเฟยได้อย่างไร เพียงครู่เดียวก็ถูกตามทัน เต๋อเฟยอุ้มนั่วนั่วขึ้น กล่าวอย่างจนใจ “ก็ไม่มีใครกล่าวโทษเจ้าสักหน่อย เจ้าวิ่งหนีไปใย แม้ครั้งนี้เรื่องจะใหญ่หลวงกว่าครั้งก่อนอยู่บ้าง”
ในใจเต๋อเฟยนั้นโกรธนัก แต่นั่วนั่วก็ใช้วิธีของตนเองช่วยเหลือผู้คนมามากมาย กระทำเรื่องราวต่างๆ ไปมาก นางก็เพียงต้องการตอบสนองข้อเรียกร้องอันไม่สมเหตุสมผลของฮ่องเต้เท่านั้น ใช่แล้ว ล้วนเป็นความผิดของมังกรชั่วตัวนั้น