ชาวโหลวหลานเหล่านั้นถูกเทโป้วยุแหย่จนเริ่มลงมือแล้ว
พรรคพวกของหลินจื้อหย่วนถูกบีบจนจนตรอก ถอยหลังไม่ได้อีกแล้ว เอ่ยถามว่า “แม่ทัพ พวกเราจะโต้กลับได้หรือไม่”
“ยามนี้ยังไม่ใช่จังหวะเหมาะที่จะลงมือ ส่งตัวข้าออกไปเถิด ข้าไม่อาจทำให้พวกเจ้าพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
ตลอดทางที่ผ่านมา อาหลานน่าซาบซึ้งในความซื่อตรงและเที่ยงธรรมของหลินจื้อหย่วน นางจะปล่อยให้ผู้มีพระคุณของตนต้องรับเคราะห์ไม่ได้
นั่วนั่วพึมพำงึมงำอยู่ครู่หนึ่งก็เสร็จ หันศีรษะมากล่าวว่า “ไม่ต้องโต้กลับ พวกเขาจะไปกันเอง”
สิ้นเสียง พลันมีสายฟ้าแลบแวบขึ้นบนฟากฟ้า ตามด้วยเมฆขาวม้วนตัวพลิ้วไหว ดุจม่านไอเซียน
ผู้ที่คอยเอาเรื่องเทวะมาเป็นข้ออ้างพลันหวาดกลัวสุดขีด “เห็นหรือยัง ข้าพูดอย่างไรเล่า อาหลานน่ายั่วโทสะเทวะ เทวะกำลังจะพิโรธแล้ว”
มีผู้อาวุโสเอ่ยเกลี้ยกล่อม “อาหลานน่า อย่าดันทุรังอีกเลย การถวายเป็นเครื่องสังเวยแก่เทวะคือทางออกของเจ้า”
พอเอ่ยเช่นนี้ ความโกรธแค้นที่ทุกคนมีต่ออาหลานน่าก็พุ่งถึงขีดสุด มีผู้คว้าแขนเสื้อนางไว้แล้ว
หลินจื้อหย่วนกำลังจะออกมือช่วยนาง ทันใดนั้นบนฟ้าก็ดังสนั่นกึกก้องด้วยเสียงฟ้าผ่า ต่อจากนั้นเป็นเสียงแหบห้าวดังมาจากที่ไกลลิบ
“พวกมนุษย์โง่เขลาเอ๋ย ปล่อยให้คนเลวทรามที่แท้จริงลอยนวล กลับคิดจะสังหารคนเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถช่วยพวกเจ้าได้ ช่างไร้ทางเยียวยาเสียจริง เมื่อพวกเจ้ารอคอยการลงทัณฑ์จากเทวะถึงเพียงนี้ ข้าจะสมปรารถนาให้พวกเจ้าทั้งหมดตกเป็นเครื่องสังเวยแด่นางก็แล้วกัน”