กล่าวจบ เทโป้วมองไปยังหลินจื้อหย่วน พลางเอ่ยวาจาเย็นชาว่า “ท่านแม่ทัพหลินใส่ใจอาหลานน่าถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะหลงใหลในรูปโฉมนางกระมัง หากท่านแม่ทัพพอใจ ข้าสามารถยกนางให้ท่าน เหตุใดต้องลำบากให้มากเรื่องเช่นนี้”
“เทโป้ว ท่านแม่ทัพหลินเป็นผู้ดีมีคุณธรรม ท่านอย่าได้คิดว่าผู้คนล้วนไร้ยางอายเช่นเจ้า”
เทโป้วหยามเกียรตินาง อาหลานน่ายังพอฝืนทน แต่เขาดูหมิ่นผู้มีพระคุณของนางเช่นนี้ อาหลานน่าไม่อาจทนได้อีก
“โอ้ ปกป้องเสียแล้วรึ” เทโป้วมิได้ใส่ใจ พลันยืดกายตรง เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า
“ท่านแม่ทัพหลิน คนฉลาดย่อมไม่พูดอ้อมค้อม อ๋องโหลวหลานองค์ก่อนสวรรคตแล้ว บรรดาโอรสของเขาล้วนไร้ความสามารถ อนาคตความสงบสุขของโหลวหลาน ข้าได้ยึดครองท้องพระโรงโหลวหลานแล้ว หากท่านแม่ทัพต้องการเจรจา พวกเรายินดี แต่หากท่านยังดึงดันปกป้องสตรีผู้นี้ อย่าโทษว่าข้าไม่ไว้หน้า”
แม้วาจาของอาหลานน่าเมื่อครู่ทำให้ราษฎรและขุนนางจำนวนมากไม่พอใจเทโป้ว ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาพูดถูก
เทโป้วจะต่ำช้าเพียงใด แต่บัดนี้เขาคือผู้นำที่ทรงอำนาจที่สุดในโหลวหลาน การติดตามเขาย่อมเป็นทางเลือกอันชาญฉลาด
หลินจื้อหย่วนหาได้คิดเช่นนั้นไม่ เขาเย้ยหยันต่อวาจาของเทโป้ว ส่งเสียงเย็นชาพลางกล่าวว่า “ต้าหวานแห่งเราปกครองแผ่นดินด้วยเมตตาธรรม คนสารเลวที่สมคบศัตรูนอกและวางยาพิษประชาชนของตัวเอง ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด พวกเราก็ไม่ลดตัวลงไปคบค้าด้วย”