คนในครอบครัวต่างพากันหันกลับมา ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูอย่างไม่กะพริบ
หลินจื้อหย่วนยืนอยู่หน้าประตู บนใบหน้ายังคงสวมหน้ากากนั้นไว้
“ไม่เป็นไร เจ้าที่รอดชีวิตกลับมาได้ ข้ารู้สึกขอบคุณหาใดเปรียบแล้ว” ถังหว่านฉิงเอ่ยขึ้นอย่างเร่งร้อน
ท่านไท่ฮูหยินหลินก็พยักหน้าไม่หยุด “ชิงอี้กล่าวถูกต้องแล้ว ครอบครัวเราได้อยู่พร้อมหน้า นั่นสำคัญกว่าสิ่งใด”
“ใช่ ไม่ว่าท่านพ่อจะหน้าตาเช่นไร ก็ยังคงเป็นบิดาที่พวกเราเคารพรักยิ่ง” หลินชิงอี้ก็รีบกล่าวเสริม
หลินจื้อหย่วนสวมหน้ากากจนมองสีหน้าไม่ออก ทว่าดวงตาฉายแววหม่นหมองลง เอื้อนเอ่ยอย่างโศกเศร้า “แล้วหากข้าเป็นเช่นนี้เล่า”
เขาพูดพลางยกมือขึ้นแตะหน้ากาก ทว่ากลับไม่ยอมถอดออกง่าย ๆ
หัวใจของทุกคนบีบรัดขึ้นมาทันใด เมื่อครู่นั่วนั่วบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับงูยักษ์ ตุ๊กแก และอื่น ๆ หลินจื้อหย่วนคงไม่ยิ่งดูน่าเกลียดกว่าเดิมหรอกนะ
หัวใจของนั่วนั่วยิ่งลอยขึ้นไปถึงลำคอ นางไม่ต้องการทำให้ท่านพ่อกลายเป็นสัตว์ประหลาดหรอก
หลังจากเงียบงันไปชั่วอึดใจ ทุกคนในครอบครัวต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน “ขอเพียงท่านยังมีชีวิตอยู่ก็พอ ไม่ว่าหน้าตาจะเป็นเช่นไร พวกเราย่อมรับได้”
“จริงหรือ” น้ำเสียงของหลินจื้อหย่วนเย็นเยียบจนขนลุกไปทั้งร่าง ทว่าคนในครอบครัวก็ยังคงพยักหน้าหนักแน่น
หลินจื้อหย่วนจึงค่อย ๆ ถอดหน้ากากออก คนในตระกูลหลินทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างจับจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา จิตใจซับซ้อนนัก
ใต้หน้ากากนั้น ใบหน้าของหลินจื้อหย่วนที่เดิมถูกไฟเผาจนแทบแยกแยะเค้าโครงไม่ออก บัดนี้ไร้รอยแผลแม้แต่น้อย กลับมาเรียบเนียนดังเดิม