หลินจื้อหย่วนเดินตามหลังถังหว่านฉิงไปติด ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “ภรรยา อย่าโกรธเลย ข้าผิดไปแล้ว”
“เจ้าผิดตรงไหน” ถังหว่านฉิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ข้าไม่เคยคิดจะหย่าขาด ภรรยาเข้าใจผิดแล้ว” สีหน้าภรรยาไม่สู้ดี หลินจื้อหย่วนหวาดหวั่นใจยิ่งนัก
“เจ้าไม่คิดหรือ แต่ข้าคิดได้แล้ว การหย่าขาดก็ดีเหมือนกัน แม่ทัพหลินใจกว้าง จะยกทรัพย์สมบัติให้ข้าทั้งหมด ยังหาคนที่เหมาะสมไว้ให้ข้าอีกหลายคน ข้ามองดูแล้วแต่ละคนล้วนดีงาม มีเงินก็มี มีอำนาจก็มี แถมยังไม่ต้องคอยส่งสามีออกศึกเป็นประจำ เชิญแม่ทัพหลินรีบลงนามประทับตราในหนังสือหย่าขาดนี้ คืนอิสระให้ข้า ข้าจะได้เริ่มชีวิตใหม่”
ถังหว่านฉิงกล่าวพลางหยิบหนังสือหย่าขาดที่หลินจื้อหย่วนเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ตบลงบนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความท้าทาย
“ภรรยา นี่เชื่อถือไม่ได้หรอก ข้าจะฉีกของน่ารังเกียจนี่ทิ้งเดี๋ยวนี้” หลินจื้อหย่วนรีบเข้าไปหยิบหนังสือหย่าขาด แต่ถังหว่านฉิงชิงมือไปก่อน
“เหตุใดจะเชื่อถือไม่ได้เล่า ที่เขียนไว้ข้างในล้วนเป็นความจริงไม่ใช่หรือ หลังจากแต่งงาน เราอยู่ด้วยกันน้อยห่างกันมาก ทั้งยังไม่มีพื้นฐานความรัก ข้าอายุยังน้อย รู้หนังสือและมารยาทดี ก็ควรหาคนที่ถูกใจกันเพื่ออยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า”
ถังหว่านฉิงเก็บหนังสือหย่าขาดไว้ เนื้อหาข้างในนางท่องได้คล่องปรือ เห็นได้ว่าช่วงนี้ไม่น้อยครั้งที่หยิบขึ้นมาดู
นอกห้อง ฮูหยินผู้เฒ่าหลินพาลูกทั้งสามมาฟังหลังกำแพง ยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ