ความคิดเล็ก ๆ ของบุตรสาวจะรอดพ้นสายตาถังหว่านฉิงไปได้อย่างไร เด็กคนนี้คิดจะรอให้นางหลับแล้วแอบหนีออกไป
ถังหว่านฉิงไม่ได้เปิดโปงแผนการน้อย ๆ ของนั่วนั่ว แกล้งคล้อยตามคำพูดของนางว่า “เช่นนั้นหรือ เช่นนั้นแม่ต้องรีบหลับให้เร็วเข้า หนูจะได้หายดีไว ๆ”
มารดาตอบรับเช่นนี้ นั่วนั่วก็ลำพองใจยิ่งนัก รู้สึกว่าตนเองช่างฉลาด พูดเพียงเท่านี้ก็เกลี้ยกล่อมมารดาอยู่หมัด
เห็นมารดาหลับตาลง นั่วนั่วก็แกล้งหลับตาตาม แต่นาน ๆ ทีจะลืมตามาดูสักครั้งว่าถังหว่านฉิงหลับสนิทแล้วหรือยัง
นั่วนั่วลืมตามาดูถึงสามครั้ง ทุกครั้งมารดาก็หลับสนิท ลมหายใจราบเรียบ นั่วนั่วจึงเชื่อว่ามารดาคงหลับแล้ว
ทว่านางก็ยังไม่วางใจเต็มที่ จึงถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแบบเด็ก ๆ “ท่านแม่ ท่านหลับแล้วหรือ”
มารดาไม่ตอบเสียงใด นั่วนั่วจึงวางใจลง ลุกจากเตียงอย่างเบามือ ย่องหนีออกไป
ถังหว่านฉิงอดหัวเราะในใจมิได้ เด็กคนนี้ยังมาเล่นตุกติกกับนางอีก คราวก่อนแอบหนีก็ล่อหลินชิงอี้ไปด้วย บุกไปถึงเป่ยเจียง คราวนี้คุณหนูน้อยคิดจะทำอันใดอีก
ถังหว่านฉิงสวมเสื้อคลุมลุกขึ้น ถือโอกาสหยิบผ้าคลุมของนั่วนั่วติดมือไปด้วย เด็กคนนี้ใส่เพียงเสื้อชั้นในก็ออกจากห้องไปแล้ว
นางเดินตามนั่วนั่วออกจากเรือน พบว่านั่วนั่วมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของหลินจื้อหย่วน ในใจอดสงสัยมิได้ หากนั่วนั่วจะตามหาผู้เป็นพ่อ ก็ไม่จำเป็นต้องคลานออกมาตอนดึกเช่นนี้
ด้วยแรงผลักดันของความอยากรู้อยากเห็น ถังหว่านฉิงไม่ได้ส่งเสียงใด แอบเดินตามหลังนั่วนั่วไปเงียบ ๆ
ปกติหลินจื้อหย่วนก็ไม่โปรดให้ผู้อื่นปรนนิบัติอยู่แล้ว นับตั้งแต่กลับจากเป่ยเจียง ยิ่งไม่ยอมให้มีบ่าวรับใช้ใกล้ชิดแม้แต่คนเดียว ในเรือนกว้างมีเพียงเขาผู้เดียว