"จื้อหย่วน~" ฮูหยินผู้เฒ่าหลินเอ่ยเรียกพลางน้ำตาอาบแก้ม
"จำเป็นต้องไปสำนักต้าหลี่ซื่อหรือ" ถังหว่านฉิงเอ่ยถามอย่างอาวรณ์ "เพิ่งจะได้กลับมาแท้ ๆ"
หลินจื้อหย่วนพยายามฝืนยิ้ม "ไม่เป็นไร เรื่องราวย่อมถึงวันกระจ่าง"
"ท่านพ่อเพิ่งกลับมา นั่วนั่วไม่ยอมให้ไป" ตลอดทางที่ผ่านมา นั่วนั่วติดบิดาเป็นอย่างยิ่ง
หลินจื้อหย่วนไม่รู้จะอธิบายกับนั่วนั่วอย่างไร หวังต้าเจียนก็มาแจ้งพระเสาวนีย์
พระราชโองการว่า องค์หญิงยังน้อยเพิ่งสามชันษา เพิ่งพบหน้าบิดาครั้งแรก ให้หลินจื้อหย่วนอยู่บ้านดูแลองค์หญิงให้ดี
"ประเสริฐยิ่ง ท่านพ่อไม่ต้องไปสำนักต้าหลี่ซื่อแล้ว" หลินชิงอี้ดีใจเป็นที่สุด
คนตระกูลหลินต่างซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ หวังต้าเจียนยิ้มตาหยีมองนั่วนั่ว "องค์หญิง ฮ่องเต้ทรงฝากมาบอกว่า มีพ่อแท้ ๆ แล้วก็อย่าลืมท่านพ่อบุญธรรม ให้เสด็จเข้าวังไปเฝ้าบ่อย ๆ นะ"
"นั่วนั่วทราบแล้วเจ้าค่ะ" นั่วนั่วดึงแขนเสื้อหวังต้าเจียนออดอ้อน "ท่านตาเฒ่าเจ้าขา ดื่มน้ำชาสักถ้วยแล้วค่อยไปเถิด"
สถานะของหลินจื้อหย่วนอ่อนไหว หวังต้าเจียนไม่กล้าสนิทสนมเกินไป เขาต้องวางตัวเป็นกลาง หากตระกูลหลินมีอันใดเกิดขึ้นจริง จะได้ปกป้องนั่วนั่วไว้ได้
ดังนั้นเขาจึงไม่รั้งอยู่นาน
นั่วนั่วไปคราวนี้นานหลายเดือน หารู้ไม่ว่าตลอดหลายเดือนนี้ นางได้กลายเป็นหนามยอกอกของขุนนางผู้ดีในเมืองหลวง
เหตุไม่มีอื่นใด นับตั้งแต่นั่วนั่วได้ร่วมเสวยพระกระยาหารค่ำกับจักรพรรดิซู่หนิง คลังสมบัติลับที่พวกเขาคิดจนหัวแทบระเบิดซ่อนไว้ก็ถูกกรมตรวจสอบค้นพบ