ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ ปากของเขาคงถูกฉู่ยี่หลานตีจนเบี้ยวไปแล้ว
แต่ตอนนี้ ฉู่ยี่หลานแค่เบนสายตาไปทางอื่น "พอละ รีบพักผ่อนเถอะ"
เสิ่นเหลียนทำท่าหาวตาม "ต้องรีบพักจริงๆ ด้วย นานแล้วที่ไม่ได้เล่นฉากบู๊ วันนี้สนุกมาก แต่ก็ทำให้ฉันปวดเมื่อยไปทั้งตัว แค่เธอไม่ได้เห็น ฉันเท่มากเลย"
เห็นแล้วสิ ฉู่ยี่หลานคิดในใจ
คุยกันอีกสองสามประโยคก็วางสายวิดีโอ ฉู่ยี่หลานค่อยๆ วางมือถือลง แล้วนั่งเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง
เขาเป็นคนงี่เง่าจริงๆ ทั้งที่อยากได้อะไรสักอย่าง แต่กลับไม่พูด ไม่ยอมรับในใจตลอด แต่พอเสิ่นเหลียนส่งวิดีโอมา จูบแล้ว บอกรักแล้ว ความอึดอัดในอกก็สลายไปในพริบตา รู้สึกตัวเบาสบาย
ฉู่ยี่หลานปิดคอมพิวเตอร์แล้วไปอาบน้ำ ห้องพักในออฟฟิศเขาไม่ค่อยได้นอน แต่ครั้งนี้นอนหลับสบายมาก
กลางดึก ลมแรงพัดกระหน่ำ ฝนตกหนักมาก
เสิ่นเหลียนหดตัวลงในผ้าห่ม ระหว่างงัวเงียก็คิดว่าพรุ่งนี้วันหยุดดีจัง จะได้นอนตื่นสาย
แต่พอเสียงนาฬิกาปลุกดัง เสิ่นเหลียนก็รีบลุกขึ้นทันที
ทำตามปกติ รีบแต่งตัวล้างหน้าให้เสร็จก่อนคนเยอะ
เสิ่นเหลียนยังงัวเงียไม่หาย นั่งรอช่างแต่งหน้าอยู่บนเก้าอี้ด้านนอก เบื่อๆ ก็เล่นมือถือไปเรื่อย
เริ่มได้ยินเสียงอึกทึก เสิ่นเหลียนไม่ได้สนใจ จนกระทั่งเห็นพนักงานหลายคนเดินอย่างเร่งรีบไปทางบริเวณที่นักแสดงหลักพัก
เสิ่นเหลียนขมวดคิ้วลุกขึ้น
ที่แท้ก็เมื่อคืนฝนตกหนักจนแผ่นกันน้ำบนหลังคาปลิวหายไป แล้วห้องสองห้องก็มีน้ำรั่ว ห้องที่แย่ที่สุดคือของเจิ้งเกอ