ฉู่ยี่หลานไม่เคยสงสัยในความสามารถทางวิชาชีพของซุนปิ่งเหอ แต่เขาลืมกำชับชายคนนี้ อย่าเผยตัวตน
ดังนั้นเมื่อเสิ่นเหลียนถามออกมาว่า "คุณฉู่คงไม่อยากให้ฉันรู้ว่าผู้ช่วยซุนเป็นคนสนิทของเขาสินะ?" ซุนปิ่งเหอก็ยิ้มแข็งไปเล็กน้อย
นี่เป็นความผิดพลาดระดับต่ำ
แต่ซุนปิ่งเหอกลับรู้สึกว่า ไม่น่าเป็นไปได้นะ
บอสไม่อยากให้คุณเสิ่นรู้? กลัวอะไร?
ในความเห็นของซุนปิ่งเหอ ฉู่ยี่หลานไม่เคยกลัวสิ่งใดในชีวิต หากฉู่ยี่หลานคิดอะไรกับเสิ่นเหลียนจริงๆ ก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่
เลี้ยงนกน้อยไว้ ก็ควรให้อีกฝ่ายรู้ว่าผู้อุปถัมภ์ทุ่มเทไปเท่าไรไม่ใช่หรือ?
ซุนปิ่งเหอเห็นมาไม่น้อยในวงการ หลักการก็เป็นแบบนี้
แต่เขามองข้ามไปเพียงจุดเดียว ฉู่ยี่หลานที่มีต่อเสิ่นเหลียน อาจใช้ความจริงใจ
ภายใต้ความจริงใจ ก็คือการดึงดัน การหยั่งเชิง ความคลุมเครือ อยากให้อีกฝ่ายดี กลับไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ อึดอัดใจ ราวกับกลืนลูกพลัมเปรี้ยวทั้งลูก ท้ายลิ้นกลับหวานซ่า เป็นรสที่มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่ได้ลิ้มลอง
ซุนปิ่งเหอไม่เคยมีความรัก ทฤษฎีของเขาฟังดูไม่มีปัญหา แต่พอเจอสายตายิ้มๆ อย่างรู้ทันของเสิ่นเหลียนเข้า จริงๆ ก็หวาดๆ อยู่เหมือนกัน
"วางใจได้" เสิ่นเหลียนเอ่ย "เราสองคนถือว่าบทสนทนาเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น นายทำในส่วนที่นายต้องทำ ฉันทำในส่วนที่ฉันต้องทำ"
สมเป็นคนฉลาดจริงๆ!
ซุนปิ่งเหอรับข้อเสนออย่างยินดี
การถ่ายทำดำเนินไปทั้งวัน พอถึงช่วงท้าย เสิ่นเหลียนทำให้ทุกคนเงียบกริบ