ป้าเฟินเข้าใจจริงๆ พอรับลูกแมวจากมือเสิ่นเหลียนก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่น แช่ตัวลูกแมวลงไปครึ่งหนึ่ง กดหัวใจอยู่หลายที พอเห็นลูกแมวส่งเสียงครางออกมาถึงได้โล่งอก
ของใช้ในบ้านมีครบ ป้าเฟินสั่งอย่างเดียว เสิ่นเหลียนก็รีบไปหาถ้วยฉีดยาและน้ำตาลกลูโคสมา
ฉู่ยี่หลานเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินเข้ามา เห็นทั้งคู่ยืนเบียดหัวกันอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เสิ่นเหลียนยังคลุมเสื้อคลุมของตัวเองอยู่
"ไปอาบน้ำ" ฉู่ยี่หลานพูดเสียงทุ้ม
เสิ่นเหลียนไม่แม้แต่จะหันกลับมา: "ไม่ๆๆ ป้าเฟินกำลังช่วยชีวิตอยู่"
ฉู่ยี่หลานยืนอยู่ด้านนอก กอดอกมองลูกแมวดูดน้ำตาลกลูโคสไปเกือบหมดในอึกเดียว คิดในใจว่าแบบนี้น่าจะรอด
สามคนยืนเบียดกันอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งป้าเฟินยืดตัวขึ้น "เฮ้ย ในที่สุดก็ช่วยไว้ได้ ตอนนี้ต้องรักษาความอบอุ่น ดูอาการพรุ่งนี้อีกที"
เสิ่นเหลียนอุทานด้วยความจริงใจ: "ป้าเฟิน ท่านเป็นเซียนจริงๆ!"
ป้าเฟินหัวเราะไม่หยุด: "เซียนอะไรกันเล่า แต่ก่อนอยู่บ้านนอก ไก่เป็ดห่านป่วย ก็พอจะช่วยกันได้บ้าง"
เสิ่นเหลียนถึงได้วางใจไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
เขายังมึนๆ งงๆ อยู่ ภายใต้ไอน้ำอุ่นๆ อยากนอนตลอดเวลา เสิ่นเหลียนกดนวดหน้าอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
"ใคร?"
"นอกจากฉันแล้วจะมีใครได้อีก?" ฉู่ยี่หลานพูด: "แกจะอยู่ข้างในนั้นหรือไง?"
เสิ่นเหลียนรีบชำระล้างฟองบนตัว "มาแล้วๆ"