ฝนตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย อากาศชื้นผสมกับกลิ่นดินโคลนที่แฉะไปด้วยน้ำ เสิ่นเหลียนเอ่ยกับเจ้าหมูฉู่เป็นระยะ ๆ ว่า "นายนี่ก็ดวงแข็งจริง ๆ วันหน้าต้องรุ่งเรืองแน่นอนไอ้หนุ่ม!"
ใช่แล้ว ลูกแมวขาวดำตัวนั้นภายใต้การตัดสินใจเพียงผู้เดียวของเสิ่นเหลียนถูกตั้งชื่อว่า "หมูฉู่"
ฉู่ยี่หลานไม่มีความเห็นอะไรกับชื่อนี้ แต่ไม่เห็นด้วยกับนามสกุลเป็นอย่างมาก รู้สึกว่าเสิ่นเหลียนกำลังด่าตนเองอ้อม ๆ
ส่วนเสิ่นเหลียนก็แค่ทำเป็นโง่ไม่รู้เรื่อง
ป้าเฟินกลับเรียก "หมูฉู่" ได้อย่างคล่องปากไม่น้อย
ในห้องหนังสือ——
เสิ่นเหลียนเบนหน้าหนี แล้วผลักฉู่ยี่หลานออก พูดเสียงแหบว่า "มะรืนนี้ฉันต้องไปที่หลินซื่อหน่อย"
ฉู่ยี่หลานบีบคางเขาแล้วหอมแก้มหนึ่งที "ไปทำอะไร?"
"งาน ถ่ายทำฉาก ผู้ว่าจ้างกำหนดไว้ ประมาณสองวัน"
จู่ ๆ ฉู่ยี่หลานก็รู้สึกรำคาญงานของเสิ่นเหลียนขึ้นมา นักแสดงคนนี้อยู่นิ่งไม่ได้ พอผู้จัดการส่วนตัวพูดอะไรก็รีบก้าวเท้าออกไปทันที
"ดอกไม้จะส่งไปที่ออฟฟิศนายตามเวลา มีอะไรก็โทรหาฉันได้"
ฉู่ยี่หลานส่งเสียงหึ ๆ เบา ๆ "ฉันจะมีเรื่องอะไร?"
วันออกเดินทาง เสิ่นเหลียนตื่นเช้าพร้อมกับฉู่ยี่หลาน รถตู้รับส่งจอดรออยู่ที่หน้าประตู เสิ่นเหลียนลากกระเป๋าเดินทางไปถึงโถงทางเข้าแล้ว หันกลับไปมอง เห็นฉู่ยี่หลานยังยืนอยู่ที่เดิม ถึงแม้จะไม่มีสีหน้า ดูเย็นชาเหมือนปกติ แต่เสิ่นเหลียนรู้สึกว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่าง
เขาวางกระเป๋าลง แล้วเดินเข้าไปกอดฉู่ยี่หลาน
คุณฉู่ก้มมองเขา "โตขนาดนี้แล้วยังงี่เง่าอีกหรือ?"
"ใช่ ๆ ฉันไม่อยากไปเลย ขอกอดครั้งสุดท้าย" เสิ่นเหลียนยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม