หลี่อวิ๋นหว่านยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอเซี่ยฮว๋ายอวี้ ยังอยากพัวพันกับเขาต่ออีกสักพัก
ทว่าเซี่ยฮว๋ายอวี้หมดความอดทนเสียแล้ว เขาเป็นฝ่ายผละจากนางก่อน ถอยหลังไปครึ่งก้าว แววรังเกียจวาบผ่านดวงตา เอ่ยว่า “คราวนี้เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?”
เมื่อครู่นี้หลี่อวิ๋นหว่านข่มขู่เขา บังคับให้เขาจุมพิตนางต่อหน้าทุกคน มิฉะนั้นนางจะต้องหาเรื่องจี้หมิงอี้เป็นแน่
เซี่ยฮว๋ายอวี้ไม่อยากให้หมิงอี้ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย จึงทำได้เพียงทำตามที่นางบอก
หลี่อวิ๋นหว่านดูออกว่าเขาฝืนใจ แต่ความขุ่นมัวในใจยังคลี่คลายลงบ้าง เพียงแต่จะให้นางปล่อยจี้หมิงอี้ไปนั้นเป็นไปไม่ได้
เขาทั้งรักทั้งทะนุถนอมแม่จิ้งจอกยั่วยวนผู้นั้นนัก รอให้นางเข้าจวนมาเป็นอนุ เกรงว่าในสายตาเขาคงมีแต่หญิงชั่วผู้นั้น แล้วจะยังเหลือที่ให้ภรรยาเอกอย่างนางได้อย่างไร?
นับตั้งแต่เซี่ยฮว๋ายอวี้เอ่ยว่าจี้หมิงอี้คือภรรยาเพียงคนเดียวในใจเขา หลี่อวิ๋นหว่านก็ถูกลิขิตให้ทนเห็นนางไม่ได้อีกต่อไป
แต่ยามนี้นางกลับยิ้มอ่อนหวาน “เมื่อครู่ข้าแค่ล้อเล่นกับท่านเท่านั้น ข้าจะทำร้ายน้องสาวได้อย่างไร เพียงแค่ไม่พอใจอยู่บ้างที่ท่านไม่รีบพาน้องสาวมาให้ข้ารู้จัก ข้าจะเป็นคนไร้เหตุผลเช่นนั้นได้อย่างไร?”
“เจ้าไม่ได้โกรธจริง ๆ หรือ?”
หลี่อวิ๋นหว่านตอบว่า “ไม่ได้โกรธจริง ๆ ก่อนหน้านี้เราตกลงกันแล้วมิใช่หรือว่า หลังจากเราแต่งงานกัน จะให้น้องสาวเข้าจวน ข้าเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ”