เสียงร้องไห้เงียบลงแล้ว
หมิงเจ๋อเป็นโรคหืดมาตั้งแต่เล็ก นางกังวลว่าน้องชายจะตื่นเต้นจนโรคกำเริบ ร่างกายจะทนไม่ไหว
จงเซี่ยนมิได้กล่าวอะไรมาก เพียงเบือนหน้าไปมองในห้องแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เขาอยู่ข้างใน”
หมิงอี้จึงรีบรุดเข้าไป
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ก็เห็นหมิงเจ๋อกับจงเยว่ยืนอยู่ด้วยกัน
หมิงเจ๋อสบายดี ไม่มีเรื่องใด
คนที่ก่อเสียงดังเมื่อครู่คือจงเยว่ แก้มกลมป้อมของเขาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ยามนี้ยังคงสูดน้ำมูกสะอึกสะอื้น
หมิงเจ๋อเห็นหมิงอี้มา ดวงตาก็เป็นประกาย “พี่หญิง!”
หมิงอี้ย่อตัวลงตรงหน้าเขา มือเรียวลูบแก้มพลางมองด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
หมิงเจ๋อส่ายหน้า จากนั้นสายตาก็ทอดข้ามหมิงอี้ไปยังผู้ที่เพิ่งเข้ามา
จงเซี่ยนก้าวเข้ามา เดินตรงไปหยุดข้างจงเยว่ แล้วตำหนิเสียงเบาว่า “เป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ มีอะไรให้ร้องไห้ ไม่อายบ้างหรือ”
จงเยว่สะอึกสะอื้น ดูน้อยใจอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นว่าน้องชายไม่ได้ถูกลงโทษ หมิงอี้ก็โล่งใจ
“เย่เกอเอ๋อร์!”
ฮูหยินใหญ่หลิวรีบร้อนมาถึงในเวลานี้
ทันทีที่เห็นนาง จงเยว่ก็ราวกับพบที่พึ่ง ซุกหน้าเข้ากับอกนางแล้วร้องไห้อีกครั้ง
หมิงอี้ดึงน้องชายไปยืนข้างกายอย่างแนบเนียน พร้อมปกป้องเขาไว้เบื้องหลัง
ฮูหยินใหญ่หลิวลูบหลังจงเยว่อย่างเอ็นดู “ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ประโยคหลังนางถามท่านอาจารย์เฒ่า
ท่านอาจารย์เฒ่าถูกจงเซี่ยนปรายตามอง จึงเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ข้าเผลอหลับไปครู่หนึ่ง พอคลาดสายตา คุณชายน้อยก็แอบออกไปเล่น พอดีถูกองค์ชายรองจับได้คาหนังคาเขา...”