จงเซี่ยนยกเท้าถีบชายชุดดำอย่างแรง อีกฝ่ายกระเด็นไปไกลห้าหกเมตร ล้มลงกับพื้นแน่นิ่ง สิ้นใจในทันที
ชายชุดดำอีกคนเห็นดังนั้น แววตาพลันฉายประกายดุร้าย พุ่งเข้าหาพวกเขาทันที
แต่แล้วเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น
เห็นชายชุดดำร่างสูงผอมผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ก่อนจะยกเท้าถีบชายชุดดำคนนั้นกระเด็นออกไป
ชายชุดดำผู้นั้นเห็นว่าคนที่โจมตีตนกลับสวมชุดดำเช่นเดียวกัน ก็เบิกตากว้าง แต่แล้วก็พลันตระหนักบางอย่าง จึงตะโกนใส่พรรคพวกว่า “มีหนอนบ่อนไส้!” กล่าวจบก็ยกดาบฟันเข้าใส่อีกฝ่าย
น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกธนูยิงทะลุหัวใจ สิ้นใจคาที่ ก่อนตายดวงตาเต็มไปด้วยความคับแค้นไม่ยินยอม
หลินฮั่นกำด้ามดาบไว้แน่น ก้าวเข้าไปแทงซ้ำอีกดาบ แล้วอาศัยจังหวะนั้นปัดป้องนักฆ่าคนอื่นไปด้วย ระหว่างนั้นยังหาโอกาสเหลือบมองหมิงอี้แวบหนึ่ง
ทว่าหมิงอี้ไม่ได้มองเขาเลย
จงเซี่ยนประคองเอวหมิงอี้ไว้ พลางเอ่ยกับนางว่า “กอดข้าไว้ให้แน่น หากกลัวก็หลับตาเสีย”
ยามนี้หมิงอี้ไม่มีแก่ใจจะคำนึงถึงธรรมเนียมระหว่างชายหญิงอีกแล้ว นางเพียงอยากเอาชีวิตรอด จึงยกมือกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น หลับตาซุกหน้าเข้ากับอกเขา
นางหวาดกลัวจนกอดเขาแน่น เกรงว่าเขาจะเห็นนางเป็นตัวถ่วงแล้วโยนนางออกไปขวางคมดาบ
นักฆ่าชุดดำเหล่านั้นมุ่งเป้ามาที่จงเซี่ยน
เขาคุ้มครองนางไปพลาง รับมือศัตรูอย่างไม่ลนลานไปพลาง เพียงพริบตาก็สังหารไปสามสี่คน ไม่มีผู้ใดเข้าใกล้ตัวเขาได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป เพียงพริบตาเดียวก็มีศพนอนเกลื่อนอยู่บนพื้นหลายร่าง
เมื่อนักฆ่าชุดดำเห็นว่าสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว คนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนก็พากันล่าถอย
“ไม่ต้องตามไป” จงเซี่ยนเอ่ยเสียงเย็น เมื่อเห็นหลินฮั่นกำลังจะไล่ตาม
หลินฮั่นจึงหยุดฝีเท้า แล้วเก็บดาบอย่างคล่องแคล่ว