บนโต๊ะอาหารของตระกูลถัง สวี่หงบ่นไม่หยุด
“เสี่ยวหมิง ได้ยินหรือเปล่า ต่อไปอยู่ให้ห่างจากหลินเหย่าเหย่าเข้าไว้”
พอเอ่ยถึงหลินเหย่าเหย่า สวี่หงก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันที
เธอเหมือนดาวหายนะไม่มีผิด ใครเข้าไปพัวพันด้วยก็มีแต่เรื่องไม่ดี
“แล้วก็เหลียงเฉิงคนนั้น ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน พวกเพื่อนเลว ๆ ทั้งนั้น ไม่มีใครดีสักคน”
ถึงอย่างไรเหลียงเฉิงก็เป็นทหารคนหนึ่ง แต่กลับลงมือกับปั้นเซี่ยที่เป็นแค่เด็กสาว
ลงมือกับเด็กสาวก็ว่าแย่แล้ว ยังสู้เธอไม่ได้อีก
ตอนนี้ยังถูกลงโทษ แถมต้องนั่งรถเข็นขึ้นเวทีไปขอโทษและทบทวนความผิดต่อหน้าคนอื่นอีก น่าอับอายจนคนทั้งเขตทหารรู้กันหมดแล้ว
“มิน่าล่ะตระกูลเถาถึงตัดขาดความสัมพันธ์กับแม่ลูกเหลียงเฉิง คงดูออกตั้งนานแล้วว่าพวกนั้นไม่ใช่คนดีอะไร”
“พอเถอะ พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ ลูกอุตส่าห์กลับมาบ้านสักครั้ง พวกเรากินข้าวกันดี ๆ ทั้งครอบครัวเถอะ”
เห็นภรรยาพูดเลยเถิดขึ้นเรื่อย ๆ ถังเย่าตงจึงอดเอ่ยห้ามไม่ได้
เขาคีบซี่โครงชิ้นหนึ่งให้ถังสื่อหมิง “เสี่ยวหมิง ลองชิมซี่โครงนี่สิ แม่แกตั้งใจตุ๋นให้แกเลยนะ”
สีหน้าถังสื่อหมิงดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง “ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับแม่”
สวี่หงถลึงตามองถังเย่าตง “ก็คุณตามใจลูกจนเคยตัวน่ะสิ ตอนนี้ฉันพูดไม่ได้หรือไง เขาถูกผู้หญิงแซ่หลินคนนั้นทำให้ลุ่มหลงจนหัวปักหัวปำแล้ว ถ้าปล่อยไว้ไม่จัดการ ต่อไปลูกชายเราจะถูกยุยงให้ทำเรื่องอะไร ใครจะไปรู้”
เพราะหลี่หลานฮวาจงใจแพร่ข่าว ตอนนี้แทบทั้งเขตบ้านพักทหารต่างก็รู้ว่าครั้งนี้ถังสื่อหมิงกลับมาพร้อมกับหลินเหย่าเหย่า
แม้แต่ภรรยาทหารหลายคนที่สนิทกับสวี่หงยังแอบมาถามเธอว่า ถังสื่อหมิงกับหลินเหย่าเหย่ากำลังจะแต่งงานกันหรือเปล่า
สวี่หงปฏิเสธทันที ย้ำว่าลูกสะใภ้ในใจเธอมีแค่เสิ่นป้านเซี่ยคนเดียว ทั้งยังบอกว่าครั้งนี้ถังสื่อหมิงกับหลินเหย่าเหย่ากลับมาพร้อมกันโดยบังเอิญ ไม่ได้นัดหมายกันไว้
แต่ก่อนหน้านี้ตอนเสิ่นป้านเซี่ยกลับเขตบ้านพักทหาร เธอมาคนเดียว ทว่าครั้งนี้หลินเหย่าเหย่ากลับมีถังสื่อหมิงมาด้วย จะไม่ให้คนคิดมากได้อย่างไร