หลียงเฉิงมองหลินเหย่าเหย่าที่มีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยแล้วรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในใจเล็กน้อย
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ “เหยาเหยา พี่ถูกลงโทษและลดขั้นแล้ว”
สถานการณ์ของหลียงเฉิงคล้ายกับหลินเหย่าเหย่ามาก ตอนเด็ก ๆ ต่างก็เคยรู้สึกเหมือนต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น
เขาเข้าใจความไม่มั่นคงและความอับจนหนทางในใจของหลินเหย่าเหย่าทั้งหมด เข้าใจทั้งความไม่ยินยอมและความน้อยเนื้อต่ำใจของเธอ
ตอนสมัครเข้ากองทัพ หลียงเฉิงเคยรับปากหลินเหย่าเหยาไว้ว่าเขาจะพยายามยืนหยัดในกองทัพให้มั่นคง มุ่งมั่นไต่เต้าขึ้นไป และสักวันจะกลายเป็นที่พึ่งพิงอันแข็งแกร่งที่สุดของเธอ
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาคงต้องผิดคำสัญญาเสียแล้ว
หลินเหย่าเหย่าตกใจวูบ “ทำไมถึงร้ายแรงขนาดนี้ล่ะ? เพราะอย่างนั้นคราวนี้กองทัพถึงได้รีบเรียกพี่กลับไป ไม่ใช่เพราะมีภารกิจด่วน แต่เพื่อมาลงโทษพี่เหรอ?!”
แววขมขื่นวาบผ่านดวงตาของหลียงเฉิง เขาบอกสาเหตุและผลของการถูกลงโทษให้เธอฟัง
“กองทัพรู้เรื่องที่พี่ไปหาเรื่องเสิ่นป้านเซี่ยถึงหมู่บ้านต้าเถียนแล้ว...”
ตอนแรกหลียงเฉิงก็คิดเหมือนหลินเหย่าเหยา นึกว่ามีภารกิจสำคัญรออยู่ พอกลับถึงกองทัพถึงได้รู้ว่าที่เรียกกลับไปเป็นเพราะเรื่องเสิ่นป้านเซี่ย
พอรู้ว่ากองทัพจะลงโทษเขาเพราะเรื่องนี้ แม้หลียงเฉิงจะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้กังวลเป็นพิเศษ
หากพิจารณาตามจริง เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิดก็จริง แต่เสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้เสียหายอะไรเลย กลับเป็นเขาต่างหากที่บาดเจ็บไปทั้งตัว
ในความคิดของหลียงเฉิง ต่อให้ตระกูลเสิ่นเข้ามายุ่ง อย่างมากเขาก็คงถูกตักเตือนขั้นร้ายแรง