หลินเหย่าเหย่ายกมือกุมแก้ม มองโจวอวี้เฟินที่จู่ ๆ ก็พุ่งออกมาจากในบ้าน แล้วตบเธอหลายฉาดโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
คำพูดเมื่อครู่นี้ เธอตั้งใจพูดให้คนในเขตบ้านพักได้ยิน แน่นอนว่าเป้าหมายหลักคือสวี่หง
เขตบ้านพักไม่เคยขาดเรื่องซุบซิบนินทา และยิ่งไม่เคยขาดคนเอาเรื่องไปแพร่ต่อ
หลังคืนนี้ เรื่องที่เสิ่นป้านเซี่ยถูกพ่อค้ามนุษย์ลักพาตัวไปยังหุบเขาลึกก็จะถูกเล่าลือออกไป ชื่อเสียงของเธอจะป่นปี้อย่างสิ้นเชิง
ถึงทุกคนจะเกรงใจตระกูลเสิ่นกับตระกูลโจว ไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าเสิ่นป้านเซี่ย แต่ในใจคงดูแคลนเธออยู่ดี
สวี่หงไม่ใช่ชอบเสิ่นป้านเซี่ย อยากให้เสิ่นป้านเซี่ยมาเป็นลูกสะใภ้หรอกหรือ?
หลินเหย่าเหยาอยากเห็นนักว่า สวี่หงจะยังยอมให้ผู้หญิงชื่อเสียงฉาวโฉ่เช่นนี้มาเป็นลูกสะใภ้หรือไม่
ใครจะรู้ว่าคนอื่นยังไม่ทันตั้งตัว โจวอวี้เฟินก็โกรธเกรี้ยวพุ่งมาหาเธอ แล้วลงไม้ลงมือราวกับหญิงบ้า
สมกับเป็นแม่ลูกกับเสิ่นป้านเซี่ย ทั้งคู่เหมือนหมาบ้ากันไม่มีผิด
คนอื่น ๆ ต่างพากันตะลึง คิดไม่ถึงว่าผู้การโจวที่ปกติอ่อนโยนและมีความรู้ จะมีด้านดุดันเช่นนี้ด้วย
คนที่แอบมองเหตุการณ์ผ่านช่องประตูต่างเบิกตากว้าง อยู่ในเขตบ้านพักมานานขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นผู้การโจวลงมือเป็นครั้งแรก
สมกับเป็นคนตระกูลโจวจริง ๆ แม้แต่ตอนลงมือก็ยังดุดันถึงเพียงนี้
บริเวณนั้นเงียบกริบ พลันมีเสียงแหลมดังขึ้น—
“เหยาเหยา เป็นยังไงบ้าง?”
หลี่หลานฮวาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ แล้วประคองหลินเหย่าเหยาที่อยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น
“ผู้การโจว มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันสิคะ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย?”
แม้หลินเหย่าเหยาจะไม่ให้เธอตามมา แต่ตอนหลินเหย่าเหยาออกจากบ้าน หลี่หลานฮวาก็ยังแอบตามมาข้างหลัง
เดิมทีหลี่หลานฮวาแค่อยากหลบอยู่ข้าง ๆ แอบมองเสิ่นเจิ้น แต่พอเห็นหลินเหย่าเหยาถูกตบ เธอก็ทนไม่ไหวจริง ๆ