เสิ่นป้านเซี่ยพูดไม่ออกอยู่บ้าง “ระหว่างเราจะมีความรู้สึกอะไรต่อกันได้? อย่าพูดมั่วซั่วสิ เดี๋ยวชื่อเสียงฉันเสียหมด ถ้ามีใครบางคนได้ยินเข้าแล้วเข้าใจผิดขึ้นมา ไม่รู้จะคิดวิธีไหนมาจัดการฉันอีก”
แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยชื่อใครตรง ๆ แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างรู้ว่า “ใครบางคน” ที่เสิ่นป้านเซี่ยพูดถึงก็คือหลินเหย่าเหย่า
“ป้านเซี่ย หรือประสบการณ์ที่เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ความทรงจำแสนสวยงามเหล่านั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดเหรอ?”
ถังสื่อหมิงรู้สึกเจ็บปวด เขาไม่คิดว่าเสิ่นป้านเซี่ยจะพูดแบบนี้ต่อหน้าลู่หนิงอานกับเจิงหยวนหลิน
เมื่อก่อนอย่างมากเธอก็แค่เย็นชาใส่ หรือไม่ก็ไม่สนใจเขา
แต่คำพูดของเธอในตอนนี้เหมือนกำลังตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา
“ถังสื่อหมิง นายแก่จนเริ่มเป็นโรคสมองเสื่อมแล้วหรือไง?”
เสิ่นป้านเซี่ยกลอกตา “คนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กกับนายคือหลินเหย่าเหย่าต่างหาก เธอต่างหากที่มีความทรงจำดี ๆ ร่วมกับนายมากมาย ต่อให้ตอนเด็กเราจะเคยเป็นเพื่อนกันช่วงสั้น ๆ แต่มิตรภาพนั้นก็หายไปหมดตั้งแต่ครั้งแล้วครั้งเล่าที่นายเลือกยืนข้างหลินเหย่าเหย่า คอยช่วยเธอเล่นงานฉัน”
เจ้าของร่างเดิมกับถังสื่อหมิงพูดได้อย่างมากแค่ว่าเติบโตมาด้วยกันในเขตบ้านพักทหาร ก่อนหลินเหย่าเหย่าจะปรากฏตัว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังพอไปกันได้
หลังจากนั้นทั้งสองก็ทะเลาะกันไม่หยุดเพราะหลินเหย่าเหย่า ก่อนจะลงชนบท ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็นปฏิปักษ์กันราวกับไฟกับน้ำแล้ว