ตู้รุ่ยเจ๋อมองตู้จงอย่างขุ่นเคือง “อาคะ อาไม่ได้บอกเหรอว่าถ้าพี่ปั้นเซี่ยกลับมาแล้วจะพาผมไปหาเธอ?”
หลังจากกินข้าวกับครอบครัวของพี่ปั้นเซี่ยครั้งก่อน อาก็จับเขาโยนเข้าไปในสนามฝึก
ทุกวันเขาต้องฝึกสารพัดอย่าง เหนื่อยจนพอหัวถึงหมอนก็หลับทันที
ทุกครั้งที่เขาขอไปหาพี่ปั้นเซี่ย อาก็มักจะบอกว่าต้องทำภารกิจฝึกให้เสร็จก่อนถึงจะไปทำอย่างอื่นได้
ในที่สุดเขาก็ทำภารกิจฝึกเสร็จ แต่กลับได้ข่าวว่าพี่ปั้นเซี่ยยังไม่กลับหมู่บ้านต้าเถียน
ช่วยไม่ได้ เขาจึงต้องกลับไปฝึกต่อ
แต่ตอนนี้พี่ปั้นเซี่ยกลับหมู่บ้านต้าเถียนแล้ว อากลับไม่ยอมพาเขาไปหาเธอ
“คราวก่อนอาบอกชัด ๆ ว่าถ้าพี่ปั้นเซี่ยกลับมา อาจะพาผมไปหาเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้วแท้ ๆ อาก็ยังไม่พาผมไปหมู่บ้านต้าเถียน อาพูดแล้วไม่รักษาคำพูดเลย ทุกวันเอาแต่หลอกให้ผมไปฝึก อาเป็นคนไม่ดีที่สุดเลย!!”
ตู้รุ่ยเจ๋อยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ต่อไปเขาจะไม่สนใจอาอีกแล้ว
ตู้จงลูบศีรษะฟูฟ่องของหลานชายตัวน้อย พลางรู้สึกขบขันอยู่บ้าง
“ใครบอกว่าอาพูดแล้วไม่รักษาคำพูดล่ะ อาแค่อยากรอให้พ่อแม่ของเธอมาถึงก่อน แล้วค่อยพาไปหมู่บ้านต้าเถียนพร้อมกัน”
ตู้รุ่ยเจ๋อชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง
“พ่อแม่ผมเหรอ? พวกเขาจะมาที่นี่ด้วยเหรอครับ?”