เสิ่นป้านเซี่ยกินมื้อกลางวันอย่างเต็มอิ่มที่บ้านคุณปู่ฟาง ก่อนจะหอบหิ้วข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็กกลับบ้าน
นอกจากของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่คุณปู่ฟางตั้งใจเตรียมไว้ให้เธอแล้ว ยังมีของจากคุณปู่จางด้วย
คราวนี้คุณปู่เถาไม่ได้มาร่วมวงด้วย เพราะของส่วนของเขามอบให้เสิ่นป้านเซี่ยไปตั้งนานแล้ว
คุณปู่หลายคนกลัวว่าเสิ่นป้านเซี่ยจะถือของมากมายไม่ไหว จึงให้ทหารรับใช้ติดตามเธอไปส่งของทั้งหมดถึงตระกูลเสิ่นโดยเฉพาะ
โจวอวี้เฟินบอกเสิ่นป้านเซี่ยว่าบ่ายนี้สมาชิกทั้งสามคนของตระกูลถังจะมาเยี่ยมที่บ้าน จากนั้นก็มองเธอพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ป้านเซี่ย ลูกต้องรับปากแม่นะ ต่อไปไม่ว่าจะเจออันตรายอะไร ก็อยู่ให้ห่างไว้ก่อน ต่อให้จะช่วยคน ก็ต้องช่วยหลังจากแน่ใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว อย่าทำให้พวกเราเป็นห่วง”
นับตั้งแต่รู้ว่ามีคนลอบวางระเบิดไว้บนรถไฟขบวนนั้นล่วงหน้า แถมตัวจุดชนวนยังอยู่ในมือสายลับและพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ โจวอวี้เฟินก็ใจคอไม่ดีจนแทบอยู่ไม่สุข
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแม่ลูกมีใจผูกพันกันหรือเปล่า วันก่อนที่เสิ่นป้านเซี่ยจะกลับมา โจวอวี้เฟินก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งคนตกอยู่ในสภาพกระวนกระวายไม่เป็นสุข
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมให้เสิ่นเจิ้นขับรถพาไปสถานีเพื่อรับลูกสาวด้วยกัน
ได้เห็นหน้าลูกสาวกับตาตัวเอง โจวอวี้เฟินถึงจะวางใจได้